Het valt me op dat mijn laatste blogberichten nogal kritisch naar alles en nog wat zijn. Het lijkt wel alsof er maar weinig in de wereld om me heen in orde is. Een mens kan daar van verzuren en chagrijnig worden. Als je te lang nadenkt over wat er allemaal niet oké is dan raak je in een opstandige bui en kun je wat kritisch overkomen.
Gelukkig zijn er nog de mooie facetten van het leven en het is belangrijk dat je die niet uit het oog verliest. Van verschillende kanten word ik er op gewezen dat het nog een dikke week is tot Kerstmis. Reden om bij mezelf weer te rade te gaan hoe de planning eruit ziet en of ik niet het een en ander heb verzuimd om te doen. De cadeautjes zijn geregeld. Dit kan dus van de checklist. De bestelling bij de slager is gedaan maar hoe het menu op eerste en tweede kerstdag eruit ziet is nog vrij onduidelijk. Dit is duidelijk nog een actiepuntje.
Het lijkt ieder jaar nog gekker te kunnen. Vol verbazing blader ik door de prachtige folders van de verschillende supermarktketens. Het een lijkt nog lekkerder als het andere. Als ik eraan toe ga geven heb ik na de Kerst er ineens 5 kilo bij en mezelf kennende willen die er niet meer af. Veel meer als vroeger kom ik vegetarische en zelfs veganistische gerechten tegen. Vroeger was een vegetariër eerder de uitzondering als de regel. Inmiddels is het een bewuste keuze net zoals vlees of vis. Naarmate de jaren verstrijken zie een duidelijke verschuiving. Wat vroeger de klassieke feestdagen gerechten waren zie je naar de achtergrond verschuiven. De trend “minder vlees” heeft een voet tussen de deur.
De kreet truffel kom je regelmatig tegen. Truffelmajo, truffelchips, truffelrisotto, gratin met truffel, truffelkaas. Hier begin ik te gniffelen want het stelt weinig voor. Er is een truffelaroma of zoiets in verwerkt. Als er echt truffel in zou zitten, zou er een ander prijskaartje aan hangen. Maar het gaat om het idee, dat is me duidelijk. En het klinkt chique. Ik ben zwaar onder de indruk hoe de meest eenvoudige gerechten een kerstsausje meekrijgen zodat het klinkt alsof je in een drie sterrenrestaurant zit. Zo bijvoorbeeld “geroosterde aardappelen uit de oven”. De foto hiervan laat me het water in de mond lopen. Als ik erover nadenk is het niet veel anders als gebakken aardappeltjes die ik het hele jaar door in de oven maak.
De foodstylisten van alle supers verdienen groot applaus. Het is dit jaar absoluut weer gelukt ons op de heerlijkste gerechten te wijzen. Er is zoveel lekkers te krijgen dat het bijna decadent is. Om echter te verdoezelen dat de prijzen skyhigh zijn deze kerst wordt bij de gerechten de prijs per persoon vermeld. Dat is waarschijnlijk ook het meest humane. Ik heb als eens een hartinfarct gehad en ik kan maar beter zien dat de geroosterde aardappelen uit de oven € 0,70 per persoon kosten. Aangezien we op Kerstavond met zevenen aan de dis zitten kosten me de aardappelen alleen al € 5,00. Dan staat er verder nog niets op tafel. Ja, dit jaar tikt het flink aan. Maar het is tenslotte ook maar een keer per jaar Kerst.
Geen gezeur over voedselprijzen, ik verheug me erop samen met mijn kroost en aanhang, gezellig rond de tafel te zitten en te genieten van spijs en drank. Het is ook dit jaar weer gelukt om met z’n allen samen te komen. Iedereen heeft zich gecommitteerd om iets lekkers te maken en daar kijk ik naar uit. Het moederhart bloeit op want de liefde om iets lekkers op tafel te toveren manifesteert zich bij alle kids. Dan heb je toch iets goed gedaan.
Over 10 dagen is het allemaal weer achter de rug. Dan begint het aftellen naar het nieuwe jaar. Zoals de afgelopen 22 jaren zal hier weer de top 2000 van Radio 2 door het huis schallen. Tijd voor melancholie, tijd voor lang vervlogen hits die je nog steeds woord voor woord kunt meeblèren. Geen Matthijs bij het Top 2000 café a gogo. Maar dat maakt niet uit. Voor mij is de Top 2000 iets wat onlosmakelijk verbonden is aan de week tussen Kerst en Oud en Nieuw. Ik sluit het oude jaar af met veel gedachten aan wat er dit jaar leuk en minder leuk was. Het is een emotioneel gebeuren in mijn hoofd maar ik ontkom er niet aan. Alleen al de gedachte dat de dagen weer langer worden doet me glimlachen. Er ontstaat zo ook weer ruimte voor plannen voor het komende jaar.
Oudejaarsavond belooft dit jaar wel weer een knaller te worden. Na twee jaren met vuurwerkverboden mag het dit jaar weer. Voor de huisdieren waren de afgelopen jaren een zegen, al werd er toch nog genoeg geknald om die arme beestjes bang te krijgen. Dit jaar zal er een soort inhaaleffect plaatsvinden verwacht ik. We gaan het zien. Stiekem vind ik vuurwerk heel leuk en ervaar ik het knallen als een soort afweermechanisme tegen de kwade geesten. Ik wil het nieuwe jaar in met een schone lei en de kwade geesten op een afstand. Ik wil alle kwade geesten van het oude jaar van me afschudden en vol verwachting het nieuw jaar tegemoet treden.
Maar zover zijn we nog lang niet. In mijn hoofd is dat vermanende vingertje. Ik moet me nog over dat kerstmenu buigen en de daarbij horende boodschappenlijstjes maken. Het probleem is dat ik er totaal geen zin in heb. Weer zo’n moment van ellenlange twijfels over wat wel en wat niet. Ik moet het morgen maar weer proberen. De kans bestaat dat ik mijn toevlucht zoek bij de ouderwetse garnalencocktail.
