Vanaf aanstaande zondag start op 3FM weer Serious Request. Dit jaar is “Het Vergeten Kind” gekozen als goede doel waarvoor kan worden gedoneerd. Laat ik meteen de disclaimer er op los door te stellen dat dit een prima goed doel is en dat ik hoop dat er leuk wordt opgehaald. Toch blijven er gedachten door mijn hoofd spoken over dat vergeten kind.

Wat zijn we in hemelsnaam voor een samenleving? Het is weer kersttijd en we zamelen ieder jaar weer voor een goed doel geld in. Zoals gezegd dit jaar voor kinderen die een moeilijke thuis situatie hebben en uit huis worden geplaatst. Kinderen die geen fijne feestdagen of vakanties hebben. Kinderen die een hoop missen. Natuurlijk kunnen die een steuntje in de rug gebruiken en als zodanig is er niets mis met deze actie. Maar verdorie… hoe heeft het in hemelsnaam zo ver kunnen komen?

Een kind wordt doorgaans uit huis geplaatst als de ouder of ouders niet in staat zijn adequaat voor hun kind of kinderen te zorgen. Het is algemeen bekend dat iedereen ouder kan worden maar dat er niet iets zoals een rijbewijs voor bestaat. Dat wil zeggen dat je weet hoe je dat kind of die kinderen opvoedt. Dat je eerst een soort test van bekwaamheid aflegt die aantoont dat je enigszins in staat bent een kind groot te brengen zonder hem schade toe te brengen.

We worden allemaal in het diepe geworpen en we moeten maar leren zwemmen wat betreft de opvoeding van je kinderen. Meestal begint het ouderschap met de wens om het beter te doen als je eigen ouders. We kijken naar onze eigen opvoeding en destilleren hier een aantal aspecten uit die we juist wel of niet willen gaan doen. Dingen waarvan je vindt dat je ouders goed gedaan hebben zul makkelijk adapteren en de dingen waarvan je vind dat je ouders schromelijk gefaald hebben zul je ver weg gooien. “Zo nooit” denk je bij de herinneringen die littekens hebben achter gelaten.

Niemand wil falen als ouder maar een goede opvoeder zijn is allesbehalve makkelijk. Jammer dat hier het systeem enorm faalt. Alleen de meest schrijnende gevallen komen boven drijven en wordt er ingegrepen. Als je als kind uit huis wordt geplaatst dan begint in de meeste gevallen de ellende pas echt. Jeugdzorg heeft in Nederland nog nooit een goede naam gehad. Avond na avond krijgen we programma’s voorgeschoteld met de meest gruwelijke missers. Ja en als het allemaal flink is ontspoort dan houden we een Serious Request actie, halen een paar miljoen op voor die zielige kindjes maar verder blijft alles bij het oude.

Precies daar ligt in mijn beleving het zere punt. Je kunt als ouder falen, als jeugdwerker falen maar uiteindelijk gebeurt er niets. Er is een geen stafpuntensysteem waarbij je als falende ouder veroordeeld kunt worden. Een falende ouder kan niet verantwoordelijk worden gehouden voor zijn wandaden. Een falende ouder heeft te allen tijde een excuus paraat waarom het niet gelukt is en daar komt hij of zij altijd mee weg. Hetzelfde geldt voor een falende jeugdzorg. Er is altijd wel een geldig excuus. De dupe zijn altijd de kinderen die er niet om hebben gevraagd.

Juist deze kinderen hebben in mijn beleving de grootste kans dezelfde fouten te maken bij hun eigen kinderen. Ze missen de juiste rolmodellen. Gelukkig kan geduld en liefde veel compenseren. Er zou een soort cursus moeten bestaan waar ouders leren waar ze kunnen aankloppen bij problemen. Er bestaan praatgroepen voor allerlei verslavingen maar juist bij opvoedkundige vragen zouden praatgroepen enorm kunnen helpen. Dat slaan niet het antwoord is, dat pubers moeilijk kunnen zijn en dat veel ouders dezelfde vragen hebben. Maar het is niet cool om je problemen op tafel te leggen. We leven in een nepwereld van Facebook en Instagram waar iedereen zich beter voor doet en falen niet in het vocabulaire staat. Toegeven dat je het even niet weet is geen optie in deze maatschappij. En dat is jammer.  We laten het liever ontsporen als dat we toegeven dat niet opgewassen zijn voor de opvoedkundige taken. Nee we doneren liever 20 Euro bij Serious Request zodat we van de schuldgevoelens af zijn.

In de afgelopen jaren heeft 3FM vaker voor goede doelen gekozen van Het Rode Kruis. Als ik er over nadenk dan kunnen ze in toekomst het beter bij dit soort goede doelen houden. Als ik doneer voor schone drinkwaterputten dan heb ik niet dat dubbele gevoel wat ik heb bij Het Vergeten Kind. Ik erger me enorm dat we geld ophalen maar niets aan de oorzaak ervan willen veranderen. Waarom is Jeugdzorg al jaren een zorgenkindje en waarom gebeurt daar niets? Waarom wordt er niets tegen falende ouders ondernomen? Daar zouden we als maatschappij niet voor mogen wegkijken. Het moet bij elke fatsoenlijke politieke partij op de agenda staan en ook prioriteit krijgen. Het is een vorm van criminaliteit in mijn beleving die hoort opgespoord en veroordeeld. Maar zo zien we het niet en blijft alles bij het oude. Nee we kopen een setje kerstkaarten, doneren aan het glazen huis, drinken een glaasje Glühwein en zijn enorm tevreden met onszelf. Oh-o-oh wat zijn we weer goed bezig. Het is maar hoe je er tegenaan kijkt. Merry Christmas!