Na heel veel jaren heb ik me over laten halen om de Tefaf te bekijken. Het blijft een van ’s werelds prestigieuze kunstbeurzen die jaarlijks in mijn stad wordt georganiseerd. Het gedoe eromheen staat me altijd tegen. Maar van de andere kant moet je ook realistisch blijven. Het is een evenement dat het mooiste op kunstgebied laat zien en dat kost een paar centen. Schilderijen, sculpturen, sieraden of antiquiteiten van een paar ton is beslist niet ongewoon. Tegelijkertijd vraag ik me af voor hoeveel geld daar wordt tentoongesteld.
In de Tefaf tijd moet je niet denken dat je een hotelkamer kunt vinden of ergens uit wil gaan eten. Alles zit bommetje vol en op een Eurootje meer of minder wordt niet gelet. Als je Disney World al duur vind dan moet je hier zeker niet met je ogen knipperen als je ineens 21 Euro mag aftikken voor je parkeerkaart. Nou dat gaat bij alles zo: van je entreekaartje, een kopje koffie of een hapje te eten. Maar als je als miljonair door het leven gaat dan haal je je schouders op. Je druk maken over de prijs van een koffietje dat is iets voor proleten. Trouwens hoezo parkeren? Je komt toch met je privéjet naar deze happening en voor de rest neem je een taxi.
Een paar jaar geleden werd een juwelier met veel spektakel beroofd en daarom was ik benieuwd naar de veiligheidsmaatregelen. Ach, het stelde niet zo heel veel voor. De controle op het vliegveld is grondiger, maar goed, we staan binnen en staan meteen bij de ingang bij de prachtige bloemen decoraties. Let wel: het zijn geen kunstbloemen maar prachtig verse bloemcreaties. Persoonlijk vond ik het geweldig en zeer smaakvol. Mijn wenkbrauwen gingen maximaal de hoogte in toen ik een Limburgse del op volle geluidssterkte in haar telefoon hoor tetteren dat dit jaar de bloemen erg tegen vielen. Ik kan natuurlijk niets over vorige jaren weten maar wat ik aan bloemdecoraties heb gezien was fantastisch. Het zal wel aan een gebrek aan smaak liggen.
We scoren een plattegrond en bekijken wat er allemaal te zien is. Van iedereen die is geweest hoor ik dat je flink wat kilometers maakt. Makkelijke schoenen is een eerste voorwaarde. We maken dan ook een prioriteitenlijstje van de kunstrichtingen die we als eerste willen zien en we beginnen bij de juweliers. Ongelooflijk hoe de edelstenen, briljanten, goud en platina me tegemoet schitteren. Het is adembenemend. Ik probeer me voor te stellen dat je naar een chic diner gaat en hiermee behangen bent. Het zijn stuk voor stuk iconische ontwerpen van de bekende juwelenmerken als Cartier, Van Cleef & Arpels, Tiffany en Chopard. Hier hebben de bewakingscamera’s vast en zeker mijn begerige oogjes gefilmd.
De afdeling met de oude meesters heeft niet zo mijn belangstelling maar veel meer moderne en hedendaagse kunst en design. Ik weet niet waarom maar heel erg veel verkopers hadden Picasso en tijdgenoten te koop. Zo veel Picasso’s had ik niet verwacht en kwam ik ook Miro, Dufy en Matisse tegen. Een andere favoriet van me, Andy Warhol, zag ik ook een paar keer de revue passeren. Als je me vraagt wat een van de mooiste schilderijen die ik gezien heb dan moet ik toch de schaatser van zijn hand noemen. Zou ik tot de happy few behoren waar geld no issue is dan had ik ook een werk van een Mexicaanse kunstenaar hebben gekocht genaamd Sergio Valadez Estrada. Zijn werk is vrij naïef maar met warme kleuren en dromerige gezichten van mensen. Het is maar wat je aanspreekt.
Opvallend veel Japans en Chinese kunst werd tentoongesteld. Nu spreekt mij dat wel aan en vooral het statige porselein viel prachtig belicht, erg aangenaam op. Elke galerie maakt van zijn standruimte een klein museumpje. Sommige hebben een heel lichte inrichting terwijl andere juist donker zijn met de spotlights op hun kunstwerken. Voor ieders smaak was er genoeg te zien. Persoonlijk heb ik minder met abstracte kunst maar die was volop te zien. Ook wat Nederlandse coryfeeën zoals Kees van Dongen, Jan Toorop en Rietveld passeerden de revue. Omdat ik mezelf echt geen kunstkenner mag noemen ben ik toch altijd blij als ik voor mij bekende namen zie voorbij komen. Net niet helemaal een nitwit.
Terwijl je daar door de steeds drukker wordende gangen dwaalt kijk ik naar de deftige dames en heren om me heen. De gemiddelde leeftijd is beslist 50 plus. Natuurlijk zie ik her en der ook jong volk ronddartelen maar die zijn met pappie en mammie meegekomen. Omdat je weet dat het Tefaf publiek geld heeft komt dit niet tot uitdrukking in de kledingstijl. Er lopen zoals altijd bij dit soort evenementen wat oudere dames rond die voor excentriek willen doorgaan en zich meer belachelijk maken als dat ze apart uitzien. Een enkel sukkeltje loopt op naaldhakken maar de overgrote meerderheid heeft makkelijke schoenen aan. Niet altijd de meest fraaie maar wel het meest comfortabele wil je deze marathon volbrengen met je versleten knoken. Terwijl je je vergaapt aan alle prachtige kunst hoor je links en rechts alle talen die deze wereld heeft voortgebracht. Fluisterend hoor ik mensen naar prijzen informeren en standhouders in de houding springen. Het is de voorlaatste dag en ik kan zien dan een aantal standhouders leuk heeft verkocht. Op best veel kunstwerken zie ik het bekende rode stipje prijken. De wereld kreunt onder de hoge olieprijzen en regeringen maken zich druk hoe op de laatste conflicten in de wereld te reageren. Hier leeft iedereen in een parallelle wereld. Money doesn’t matter today. Iedereen geniet en heft het glas.
