Nu heb ik erg mijn best gedaan de afgelopen weken de nationale politiek even links te laten liggen. Ook bij alle fratsen van Donald Trump heb ik even een andere kant uit gekeken. Maar hoe lang kan een mens dat volhouden? De waanzin gaat onverminderd door en inmiddels is iedereen doordrongen van het feit dat we zeker internationaal gezien een nieuwe weg zijn ingeslagen.
Eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat het moeilijk is om in de nieuwe structuren te denken. Om een paar voorbeelden te geven: mijn eega heeft iets gelezen dat reizen door Amerika zo geweldig is. Ik kan dat alleen maar beamen maar het eerste wat in me opkomt is roepen: Zolang Trump aan de macht is boycot ik de VS. Ik ga zijn economie niet steunen door er lekker vakantie te houden. Nog los van het feit dat de prijzen in de VS op dit moment door het dak gaan. Wat kan ik met mijn Eurootje? Een ranzig motel met bed wantsen in de buurt van de Grand Canyon? Nog niet misschien. Voorlopig houd ik het bij Europa want daar is nog genoeg moois te ontdekken.
Deze week zie ik radicale republikeinen tekeer gaan tegen Europese journalisten. Gelukkig grijpen Amerikaanse collega’s in die dezelfde vraag opnieuw stellen omdat de geïnterviewde weigert te antwoorden. Gênant, deze mensen die er alleen maar op uit zijn mensen te schofferen en de boel op scherp te zetten. En als het staatshoofd het goede voorbeeld geeft dan matigen de mindere goden zich dezelfde dingen toe. Gelukkig hoor ik ook berichten dat er genoeg Amerikanen zijn die zich kapot schamen over hun regering. Ergens doet het me goed dat er daar nog mensen rondlopen met enig fatsoen in hun donder. Weer eens realiseer ik me dat ik niet alle Amerikanen over een kam mag scheren. Er lopen ook “normale” mensen rond. Precies hetzelfde geldt voor Rusland. Ook daar zijn mensen het niet eens met hun dictator maar worden zodanig onderdrukt dat ze voor hun eigen veiligheid hun mond houden. Dit is niets nieuws. Veertig jaar geleden was het niet anders, toen noemden we de koude oorlog. Toen hadden we aan de VS wel nog een bondgenoot. Die illusie is voorbij sinds 20 januari van die jaar toen Donald Trump als nieuwe president werd beëdigd. Amper twee maanden verder is mijn wereldbeeld met 180 graden gewijzigd.
Alles staat ineens in het teken van herbewapening. Wie had twee maanden geleden kunnen bevroeden dat de lege autofabriek van VDL in Born nu ineens drones voor oorlogsvoering gaat fabriceren? Ik niet, en met mij waarschijnlijk heel Nederland. Een geluk bij een ongeluk noem ik het. VDL is een grote werkgever in de regio en het stoppen van Mini productie leverde weer eens veel werkelozen op. Hetzelfde verhaal toen Mitsubishi stopte. Ineens komt de oorlog industrie weer vol op gang. Voor een economie is dat niet slecht. Ik hoop alleen dat Europa gezamenlijke besluiten neemt waar ze hun oorlogstuig gaan bestellen en liefst niet in de VS. Want zo treft je Trump het best. Toegegeven ze hebben de meest geavanceerde technologie maar wij in Europa zijn toch niet stom? Wij kunnen dat ook als we ons zelf maar een schop onder de kont geven. Het wordt hoog tijd dat we de VS passeren als dat maar even kan.
Er is een alternatief voor mijn IPhone maar wil ik dat? Het wordt een gewetenskwestie. Misschien stap ik wel over maar voorlopig hoef ik deze beslissing nog niet te nemen. Als ik de media mag geloven wordt de markt overspoeld door tweedehands Tesla’s. Je bent niet de eerste die vanwege de recente gebeurtenissen zijn Tesla weg doet. Als je lease contract is afgelopen dan kun je heel makkelijk een strategische keuze maken door een Europees merk te kiezen. Je kunt niet mensen schofferen en verwachten dat ze je producten blijven kopen. Marketing regel nummertje één. De ironie van het verhaal is dat het niet alleen aan Elon Musk’s rare gedrag ligt. In Nederland ligt de energietransitie volledig op zijn gat. Met dank de totaal incompetente regering die Nederland sinds 9 maanden heeft.
Helaas was het ook niet anders te verwachten. Toch ben ik zo’n idioot die stiekem hoopt dat het allemaal meevalt en dat er toch goede dingen gerealiseerd worden. Jammer genoeg voel ik me totaal teleurgesteld maar hierin ben ik niet de enige. Als ik de opiniepeilers mag geloven is het draagvlak voor de huidige regering op een absoluut dieptepunt. Gisterenavond kijk ik weer met open mond naar de laatste schandalen van het kabinet. Marjolein Faber en Mona Keijzer liggen op ramkoers koppen twee landelijke dagbladen. Het is duidelijk dat er een lek in de regering is en minister president Dick Schoof betreurt dat ten zeerste. Het zoveelste akkefietje wat de media bereikt. Er wordt alles aan gedaan om dit “dingetje” weer onder het tapijt te vegen. Iedereen spreekt schande en wijst op de incompetentie van de bewindslieden. Voor de hoeveelste keer? Ik weet het niet meer. Ze gaan voor een record in het Guinness Book of Records. Het is wel zo duidelijk dat het ‘m niet gaat worden maar er is blijkbaar afgesproken dat wat er ook gebeurt, het kabinet gaat niet vallen. Het is toch vreemd, het kabinet Rutte was ook een farce maar met deze treurige marionetten verlang je ernaar terug. Zo werkt normvervaging.
