Eind vorig jaar, bij het kijken naar de Top 2000 a gogo vertelde Leo Blokhuis dat er aanmerkelijk minder vrouwelijke artiesten in de hoogste regionen van Top 2000 terug te vinden zijn. Ik vond dat een apart gegeven en het blijft maar in mijn hoofd rondspoken. Als ik door de lijst scroll is dat inderdaad een feit. Dan besluit ik in mijn eigen playlist eens te kijken hoe daar de verhouding man-vrouw is. Al snel zie ik dat het niet afwijkt van de “grote” lijsten.  Ik zie echte power vrouwen voorbij komen zoals Chaka Khan, Patti Smith, Jocelyn Brown en Diana Ross. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het allemaal voltooid verleden tijd is. Dit soort zangeressen zie je tegenwoordig niet meer.

Als je anno nu iets in de muziekindustrie wil betekenen dan heb je eigenlijk nog maar twee keuzes: of je maakt jezelf echt lelijk zoals Billy Eilish of je staat in je ondergoed een liedje te kwelen à la Sabrina Carpenter. Seks sells, dat is zou oud als de weg naar Rome. Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer zangeressen ik ken die carrière hebben gemaakt met hun lijf en minder met hun stem. Madonna is, geloof ik, zo’n beetje de meest bekende.  Zij heeft het nooit echt van haar stem moeten hebben al heeft ze daar wel hard haar best voor gedaan. Begin jaren tachtig was ze een verademing na twee decennia hippieachtige zangeressen. Haar kleding was voor heel veel jonge vrouwen een enorme inspiratiebron en dat heeft ze behoorlijk lang volgehouden. Zo jammer dat ze nog steeds doorgaat en haar imago met de dag afbrokkelt. Een zielig oud wijf is overgebleven dat meent nog steeds haar statement te moeten maken.

Echt goede zangeressen hoeven hun lijf niet naar voren te schuiven. Ik laat me door Chat GPT vertellen wat de meest succesvolle zangeressen in de afgelopen 60 jaar waren. De top drie luidt: Aretha Franklin, Barbra Streisand en Diana Ross. Laten die mijn stelling helemaal ondersteunen. Het zijn stuk voor stuk dames met een geweldige stem die er wel mooi uitzien maar niet in hun negligé optreden. De lijst van schaars geklede zangeressen is schier eindeloos en ik noem ze stiekem “de huppelkutjes”.  Ik hoef hier verder niet in detail te treden want iedereen kan met het grootste gemak drie namen opnoemen. Grappig is dat zelfs al heb je de zangeres niet gezien, je aan de fantasieloze beat en lange uithalen je al een beeld hebt. Soms daag ik mezelf uit en google het meiske om te kijken of mijn vooroordeel uitkomt. Ik mis maar zelden. Hoor je een nummer dat muzikaal goed in elkaar zit en de zangeres over vocale capaciteiten beschikt dan is haar uiterlijk ineens heel beschaafd en doet de cupmaat er niet meer toe.

In een wereld waar toch nog naar gelijkheid tussen mannen en vrouwen wordt gestreefd vind ik het bizar dat vrouwen zich zo te kijk zetten. Gaat het nou over de zangkwaliteiten of om je goed verbouwde lijf? Stel dat mannelijke zangers zich ook zo in de schijnwerpers plaatsen? Vorig jaar bij het songfestival zag ik warempel meerdere keren “mannen” die heel duidelijk voor de sexy uitstraling kozen. Maar het waren eigenlijk allemaal heren uit het LHBTQ circuit die wilden provoceren. Daarvoor is het songfestival het ultieme platform geworden. De oorspronkelijke gedachte, namelijk het beste lied kiezen is al lang geleden naar de tweede plaats geschoven. Maar terug naar de mannelijke zanger. Uitzonderingen daargelaten, we zien hier dat het om de zangkwaliteiten draait en in tweede instantie het uiterlijk. Natuurlijk hebben knappe heren altijd een streepje voor maar ook heren als Ed Sheeran die wat minder begiftigd zijn, zijn razend populair. Hier komt geen seks om de hoek in tegenstelling tot hun vrouwelijke collega’s.

Ik heb altijd al een zwak voor Miley Cyrus gehad al is ze het prototype van een huppelkutje. Eind dertig inmiddels, vol met tattoos en geen inch van haar lijf die niet verbouwd is. Als je dochter bent van een doorgeslagen musicus (Billy Rae Cyrus) en nooit normaal bent opgevoed hoe moet je dan weten is wat normaal is en wat niet? Als je peettante Dolly Parton heet, dan is het toch volkomen normaal dat je een paar boobjobs hebt gehad. Dan stellen een paar opgespoten lippen al helemaal niets meer voor. Maar zelfs al kom je uit een doorsnee gezin, als je geld kunt maken door in je ondergoed rond te huppelen dan ben je niet de eerste die daarvoor zwicht. Dat is al sinds de jaren tachtig een normaal gegeven. Iets wat eigenlijk nooit is veranderd. Emancipatie heeft misschien op andere terreinen vorderingen gemaakt maar niet in de muziekindustrie. Raar toch dat iedereen het volkomen normaal vind als er een schaars geklede dame het podium betreed maar als een man dit doet, hij onmiddellijk in de LHBTQ hoek wordt neergezet. Een hetero man haalt het niet in zijn hoofd om in zijn onderbroek op het toneel te verschijnen. Niemand die dit gegeven vreemd vind en terecht overigens. Maar bij de dames vinden we het fenomeen sexy outfit volkomen normaal.

Gelukkig zijn er nog steeds zangeressen zoals bijvoorbeeld Adèle die gewoon door te zingen indruk maken en zich niet hoeven te verlagen tot een huppelkutje. Die laatste zijn een niet uitstervend ras net zoals de dames op de wallen. Het is een eerbare manier om je boterham te verdienen en je hoeft er niet op neer te kijken. Het is gebruik maken van je lijf net zoals anderen gebruik maken van hun hersenen. De muziekindustrie maakt er dankbaar gebruik van omdat een leuk wulps huppelkutje nu eenmaal lekker veel geld in het laatje brengt. Het is een leuk verdienmodel en dan moet je even niet lastig worden gevallen met termen als emancipatie. De dames kiezen er vrijwillig voor en niet onder dwang dus dat zit wel snor.