Het is ongeveer een half jaar geleden als ik met een vriendin op een zonnige zondagmiddag in een garage sale verzeild raak. We wandelden door een oude dorpskern en om de zoveel huizen stonden er allerlei spullen op een oprit. Dat varieerde best wel want de een had oude meubels uitgestald en een ander had een tafel met allerlei spulletjes. Weer een ander had een kledingrek staan met nog meer huisraad. De gemene deler was dat alles te koop was. Maar om een lang verhaal kort te houden, we vermaakten ons kostelijk en wisten een paar leuke koopjes binnen te halen.

Met deze zondagmiddag was er wel een zaadje in mijn hoofd gepland. Wat zou het toch een leuk idee zijn om deze garage sale naar mijn eigen straat te halen. En als je dat doet wat is dan een geschikt moment? Dan heb je een lange winter om over deze vragen te broeden. Met de lente voor ogen praat ik met wat buurtjes hoe ze ten opzichte van het idee staan. Eigenlijk was iedereen positief maar dan ben je er nog lang niet. Toch komt er een moment dat je knopen moet doorhakken en een datum moet prikken. Het voelt een beetje als bibberend voor een zwembad staan waar je vroeg of laat in moet. Neus dicht en gaan. Ik plaatste dus een bericht op de buurtapp en riep op hoop van zegen. Heerlijk voelt het als zich vrij snel de eerste deelnemers melden. Met een tiental adressen was ik al blij en opgelucht dat het idee voedingsbodem kreeg.

Tja, dan ga je aan de slag en er is maar één ding belangrijk en dat is publiciteit. Hoe meer publiciteit, hoe meer publiek en dat bepaalt het succes van de onderneming. Natuurlijk dient het evenement bij de gemeente gemeld te worden wat verrassend eenvoudig bleek. Lang leve het digitale tijdperk want het bleek allemaal via de gemeentelijke website te kunnen. Dan nog een leaflet ontwerpen en laten drukken. Voor de verspreiding hebben we een buurjongen die de weekfolders bezorgd gecharterd.  De prikborden bij de lokale supermarkten mochten natuurlijk ook niet vergeten worden. So far, so easy. Maar onderschat de socials niet. Ik heb alle deelnemers verzocht het evenement via hun eigen Facebook en Insta bekendheid te geven. Alle extra publiciteit is meer als welkom. Leuk detail is dat richting D-day de lijst met deelnemers groeide. Op de avond voorafgaande melden zich nog even drie deelnemers aan en op de dag zelf besluiten buurtjes dat ze spontaan toch meedoen. Uiteindelijk is de deelnemerslijst verdubbeld.

Gisteren was het dan zo ver. De grote garage sale moet om 10:00 uur starten en voor achten rijden de eerste (op)kopers al door de wijk. What the fuck denk ik, dat kan toch niet waar zijn? Op het moment dat we de deur opendoen en de eerste tafel willen neerzetten komen al mensen ons tegemoet. Het is een bekend gegeven dat bij dit soort evenementen een aantal professionals de boel afstropen maar dat ze al rondcirkelen als de aasgieren voordat de markt is begonnen was een nieuwe gewaarwording. We hebben geluk met het weer want de zon schijnt prachtig maar de temperatuur laat het totaal afweten door een ijskoude oostenwind.

Mijn hart maakt een klein sprongetje als ik de straat doorkijk en links en rechts buren hun spullen zie etaleren. Het zonnetje maakt dat iedereen in een geweldig humeur is. De opkomst is geweldig want continue komt er publiek langswandelen. Maar ook veel mensen op fiets of scooter die even een rondje doen. De publicatie op de website “meuk is leuk” doet veel goed want de liefhebbers van rommel- en brocante markten plannen hun weekend ernaar. Kortom de wijk is in beweging, komt elkaar tegen, maken een praatje en doen zich goed aan de koopjes die er te halen vallen. Ik krijg complimenten voor dit leuke initiatief. Poeh, een pak van mijn hart want het kan ook anders.

De tijd was er blijkbaar rijp voor. Pakweg een tien jaren geleden was het evenement misschien totaal anders ontvangen. Dat was een tijd dat het nog niet “salonfähig” was om naar de kringloop te gaan of rommelmarkten te bezoeken. De kringlopen verheugen zich weliswaar dagelijks van karrevrachten aan spullen maar dat was voor studenten of minder bedeelden bedoeld. Inmiddels zie je alle sociale kringen en de schaamte om iets tweedehands te kopen is volledig verdwenen. Het is maar goed want we leven in een wereld van overconsumptie. Spullen hebben recht op een tweede leven. Waarom nieuw kopen als het nog bruikbaar en deugdelijk is? Kijk artikelen die kapot en versleten zijn horen naar het milieupark maar hoeveel plezier kunnen tweedehands artikelen geven? Ik heb mensen gisteren gezien met een stapeltje boeken onder de arm. Aan de boeken was niet te zien dat ze al een keer gelezen waren. Hetzelfde voor mensen met oude platen onder de armen? Vinyl is hot en helemaal back. Uit mijn kledingrek heb ik toch weer een aantal stukken kunnen verkopen. Dat scheelt mij een hoop werk om het op Vinted te zetten en de wereld CO2 uitstoot om het bij een nieuwe eigenaar te krijgen.

Gisteren avond zit ik bekaf op de bank maar de buurtapp gaat helemaal los. De mensen vinden het een geweldig idee en melden zich nu al aan voor volgend jaar. Over en weer hoor ik hoe fijn de buurt de dag heeft ervaren. Ja, even mezelf op de schouder kloppen. Dit was een heerlijk succes en daarvoor heb je al die inspanningen gedaan. Op naar volgend jaar.