In plaats van goede voornemens zijn er een heleboel dingen die ik volgend jaar niet meer wil horen, zien of voelen.
In het nieuwe jaar wil ik niet meer van die belachelijke reclamespots horen die zo ongelooflijk gekunsteld zijn dat ik er kromme tenen van krijg. Zoals een ziektekostenverzekeraar waar je “leefkracht” van krijgt. Mijn spellingscorrector meldt zich meteen als ik het woord intyp. Wil degene die weet wat leefkracht is, opstaan en het aan me uitleggen. Ik heb geen flauw idee wat hiermee wordt bedoeld. Maar dat geldt ook voor de term “buurtzame” bank. In vrijwel elk reclameblok komen van die geconstrueerde woorden voorbij. Ben ik de enige die het niet snapt? Nee, ik ben wel de enige die naar die onzin luistert en zich groen en geel ergert
Volgend jaar wil ik ook niet meer geconfronteerd worden met van die woke types. Dit jaar heb ik er zo mijn neus vol van dat ik voor nu en alle eeuwigheid verlost van hen wil zijn. Laat ze maar hun ding doen maar val mij er niet langer mee lastig. Het is prima als je het beste jongetje of meisje van de klas wilt zijn en deze planeet wilt redden maar doe het achter mijn rug. Ik wil volgend jaar het muizenkopje van Greta Thunberg nergens meer tegenkomen. De blaag dat mij wil vertellen hoe we global warming kunnen tegengaan maar geen last heeft van vliegschaamte.
Ik wil geen Hélene Fischer of André Rieu in 2024 tegenkomen. Hoeveel kun je bepaalde dingen uitmelken en jezelf schaamteloos verrijken? Beiden zijn al ruim twintig jaar bezig en het is tijd voor nieuwe mensen op het podium. Hoe vaak kun je nog dezelfde riedeltjes spelen of zingen? Ach, eigenlijk laat ze vooral hun gang gaan maar vertoon het niet meer op televisie. Hier zou een uitzendverbod op moeten komen. Ik kan het niet meer zien.
Wat volgend jaar ook geskipt mag worden zijn die zinloze discussies in de Tweede Kamer. Laten we het over de inhoud hebben en constructief de toekomst ingaan. Al die flauwekul en provocaties eens achterwege laten en weer parlementair taalgebruik bezigen. En je gedragen als een lid van de Tweede Kamer en niet als een familielid van de tokkies. Laat de grondwet de grondwet zijn en er niet oeverloos over debatteren.
In 2024 wil ik als consument serieus genomen worden. Je hoeft als supermarktketen geen dure sponsorcontracten aan te gaan en mij de hoofdprijs voor de boodschappen laten betalen. Graaiflatie is het woord van jaar 2023 geworden en dat is een geweldige uitdrukking voor de manier waarop de grootgrutters met hun klanten omgaan. Laat staan met hun personeel. Een documentaire een paar dagen geleden laat zien wat moderne slavernij in distributiecentra van AH inhoudt. Om je kapot te schamen.
Wat ik volgend jaar ook niet meer wil tegenkomen is als energiebedrijven hun klanten bestraffen als ze energie terug leveren aan het elektriciteitsnet. Dat je niet dezelfde prijs krijgt bij terug levering als bij afname daar kan ik nog inkomen maar dat je moet bijbetalen als je terug levert daar moet een verbod op komen. Jarenlang werd gepropageerd om zonnepanelen te nemen en mee te werken aan de energietransitie maar werd anderzijds verzuimd de infrastructuur aan te passen waardoor het elektriciteitsnet de terug leveringen bijna niet meer aankan. De rekening wordt weer eens bij de brave burger gelegd. Het sukkeltje dat voor groene energie gaat.
Volgend jaar moet Geert Wilders zijn grote mond houden over afschaffing van het eigen risico bij de ziektekostenverzekering. Inmiddels is berekend dat dit 4 miljard gaat kosten en dat de maandelijkse ziektekostenverzekeringen met vele tientjes omhoog moet wil dat bekostigd kunnen worden. Het is louter en alleen verkiezingspraat geweest om zieltjes te winnen. Inmiddels blijkt het een onmogelijkheid. De bedoeling was om de boel goedkoper te maken niet duurder. Dus… mond houden en we praten er niet meer over.
In 2024 ga ik het hele Songfestival gedoe mijden. Nadat de keuze op Joost Klein is gevallen weet ik één ding zeker. Dit gaat het hem niet worden. Is er in Nederland nog een persoon te vinden die denkt dat we in Zweden een minuscuul kansje maken? Nou die moet je met een loep zoeken. Dan hadden ze nog beter mijn grote vriendin Davina Michel kunnen sturen. De lompe dokwerkster uit Rotterdam had vast beter gescoord. Van Cornald Maas en Sander Lantinga had ik beter verwacht na de blamage van dit jaar. Hardleers noem ik dat.
De plaatsnaam Ter Apel wil ik ook niet meer horen volgend jaar. Het is hemeltergend hoe met asielzoekers in Ter Apel wordt omgegaan. Laat de spreidingswet alsjeblieft snel worden aangenomen door de senaat waardoor immigranten door heel Nederland kunnen worden verdeeld en waardoor ze veel sneller kunnen integreren. In bepaalde sectoren wordt geschreeuwd om personeel en het merendeel van de asielzoekers wil heel graag heel snel aan het werk. Ik kan die haatzaaierij naar asielzoekers niet meer hebben en het zou een zegen zijn als dit probleem eindelijk eens goed wordt aangepakt.
Er is genoeg om me aan te storen en ik probeer me een wereld voor te stellen waarbij al deze ergernissen er niet zijn. Utopie natuurlijk maar wat zou het een verbetering voor de bloedruk betekenen. Vooralsnog ga ik maar Oud en Nieuw vieren als vanouds. Heel veel knallen om alle boze geesten af te weren. Tranen om de nare dingen van het afgelopen jaar maar toch met een glas prosecco in de hand om te toasten op het onbekende van 2024. Cheers!
