Sinds jaar en dag ben ik gewend om tegen de klok van zessen de keuken in te gaan om het avondmaal te bereiden. Een ritueel waar ik al de nodige decennia aan gewend ben. Terwijl ik met mijn mise en place bezig ben kijk ik ook naar buiten en zie de bekende hondenbezitters langs wandelen. Het is een vertrouwd beeld geworden. Maar wat ook bij dit vertrouwde beeld hoort zijn de maaltijdbezorgers. Al heel lang herken ik het brommertje van de lokale pizzabezorger. Maar die heeft de afgelopen jaren behoorlijk wat concurrentie gekregen.
Tijdens corona leek het wel alsof dit explodeerde. Er stopten auto’s, busjes, fietsen op verschillende plaatsen in de straat. In tegenstelling tot de pakketbezorgdiensten gaan nu alle deuren open en worden de tassen met plezier aangenomen. Jaaaaa, éten! hoorde ik de buren quasi roepen. Een steekje jaloezie was me niet vreemd.
Als je erop gaat letten kun je er niet meer langs kijken. De werkende vrouw van tegenwoordig hoeft niet meer altijd te koken was voor mij de moraal van dit verhaal. Daarnaast is het aanbod ook zo enorm groot geworden dat je er bijna niet meer omheen kunt. Door sluiting van de horeca werden veel restaurants behoorlijk creatief en werd het de klanten heel makkelijk gemaakt een heerlijk diner te bestellen inclusief de opwarm aanbevelingen.
Nadat de coronabeperkingen werden opgeheven en de restaurants weer open gingen slaakten veel mensen een zucht van verlichting en gingen graag weer eens uit eten. So far so good en alles leek zich te normaliseren. Tot op zekere hoogte tenminste. De hele zomer werd er gejammerd dat er in de horeca amper aan personeel te komen was. Je kon geen terrasje voorbij lopen zonder dat er bordjes ophingen waar om personeel werd gevraagd. Tegelijkertijd begint de inflatie in Nederland op te lopen. Natuurlijk als eerst bij de energietarieven maar al deze zomer kon ik me al een hoedje schrikken bij het afrekenen in de supermarkt. Het blijkt dat wij de hoogte inflatie van heel Europa hebben.
En dat ga je zeker merken als je een drankje op een gezellig terras wilt nuttigen. 6 Euro voor een glaasje wijn is een normale prijs geworden. Dan komt de vrek in mij naar boven en bedenk ik dat ik voor deze prijs een hele fles kan kopen en nog geeneens van koppijn niveau. Ik gun iedere horeca ondernemer zijn winst maar geen woekerbedragen en daar is het deze zomer steeds meer op gaan lijken. Alle prijsstijgingen worden opgehangen aan de gestegen energieprijzen en tekorten die zijn ontstaan door de oorlog in Oekraïne. Ik heb er geen verstand van: mij is altijd geleerd dat prijzen een kwestie van vraag en aanbod zijn. Natuurlijk zijn er duidelijk aanwijzingen waardoor prijzen stijgen maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er wel erg makkelijk op de zogenaamde “hoge inflatie” wordt meegelift.
Vorige week was in het nieuws dat een maaltijdbezorger Deliveroo zich uit Nederland gaat terugtrekken en concurrent Just Eat Takeway ziet de bestellingen met 11 % dalen. Wat is er aan de hand? Heel eenvoudig; het gemiddelde huishouden houdt steeds minder geld over met enorm gestegen energievoorschotten en duurdere boodschappen. Het gaat uit de lengte of uit de breedte. Vol belangstelling las ik de ingezonden reacties op bovenstaande artikelen. Het grootste gedeelte van de ingezonden berichten meldde dat de prijzen van voedsel bestellingen enorm gestegen zijn en soms is er zelfs sprake van een verdubbeling. Ja, zo leer je het wel af en hou je het bij de weekaanbiedingen van je super.
Ik ben benieuwd hoe het met de horeca over een half jaar gaat. Naar verwachting zullen de restaurants in het hogere segment er weinig last van hebben maar in de lagere segmenten verwacht ik toch wat sluitingen. Ergens deze winter op een terras gaan zitten met terrasverwarming zit er echt niet in, dus valt daar weinig te halen. December is vanouds een prima maand voor de horeca maar wat gebeurt er daarna? Nog even vol van carnaval profiteren in februari? Ik ga, denk ik, vanuit mijn keukenraam minder maaltijdbezorgers zien als ik mijn stamppot sta te stampen. Lekker thuis eten zoals vanouds.
