Een paar weken geleden kwam ik het boek “Nomade” tegen van Ayaan Hirsi Ali. De wat oudere lezer zal zich haar nog ongetwijfeld herinneren. Zo rinkelde er bij mij ook een belletje en ik besloot het boek te kopen. Hoe was dat nog alweer? Omdat het tweedehands was maar eruit zag als nieuw vond ik dat ik er geen buil aan kon vallen voor twee Euro. Ik heb het vorige week ter hand genomen en niet meer weggelegd.
In het boek beschrijft Hirsi Ali de eerste jaren van het millennium waar ze parlementslid voor de VVD was. Het is een ongelooflijk intelligente vrouw die haar eigen weg is gegaan tegen wil en dank. Wat in mijn geheugen al helemaal naar de achtergrond was gedrongen is het feit dat door haar een kabinet is gevallen. Hoe Rita Verdonk haar Nederlanderschap wilde intrekken en welke rel dit in Nederland veroorzaakte. Ze beschrijft in haar boek hoe dit destijds allemaal gegaan is. De parallel met Marjolein Faber is heel snel gemaakt. Beide dames vonden het nodig om met een gestrekt been de zaken aan te pakken. Ze beheersten de regels niet die in Nederland gelden. In het DNA van een Nederlandse politicus hoort de bereidheid tot compromissen te zitten. Speel je het spel niet van geven en nemen dan bereik je hier weinig. Rita Verdonk was destijds in de race om partijleider van de VVD de worden maar redde het niet door haar lompe optreden waardoor Mark Rutte een lange en succesvolle carrière tegemoet ging. Mark Rutte is beslist niet vies van een partijtje slijmen omwille van het goede doel. De wereld heeft dat op de afgelopen NATO top uitvoerig kunnen zien. Ik voelde zelfs een plaatsvervangende schaamte zoals hij bij Trump in de kont kroop en hem voor de nacht bij Willem Alexander en Maxima onderbracht. Alles voor het goede doel.
Kortom het Nederlanderschap werd haar door Rita Verdonk afgenomen maar ze kreeg dit onder zeer zware druk van politiek Nederland weer terug. Na deze kwestie besloot ze Nederland te verlaten en te verhuizen naar de VS waar ze in een internationale denktank in Washington ging werken. Omdat ze de Islam de rug had toegekeerd werd ze met de dood bedreigd en kreeg permante bewaking. In haar boek beschrijft ze op een prachtige manier de beweegreden om zich van haar geloof af te wenden. Ze laat in eenvoudige bewoordingen zien dat de rol van de vrouw zeer ondergeschikt is aan de man en dat zij gelijkwaardigheid nooit zal kunnen bereiken. Ze was uitgehuwelijkt maar weigerde dit en kwam zo in Nederland terecht waar ze asiel aanvroeg. Geboren in Somalië maar in meerdere landen opgegroeid (Ethiopië, Saudi Arabië en Kenia) heeft ze verschillende vormen van de Islam beleeft; van extreem tot meer gematigd.
Eenmaal in Nederland ging Ayaan Hirsi Ali politicologie in Leiden studeren en werkte als tolk voor de naturalisatie dienst. Ze beschrijft hoe veel asielzoekers hun land verlaten en naar het Westen trekken. Hier willen ze eigenlijk hun eigen manier van leven voortzetten wat in een Westerse maatschappij onherroepelijk tot problemen leidt. Ze is tegenstander van de manier van kleden van de Islamitische vrouw. Boerka’s etc. horen hier niet in het straatbeeld en geven de onderdrukking van de vrouw aan. Er is een grote hypocrietie binnen de Islam. Daar waar de Islam in land van herkomst bepaald voedsel en drank afwijst wordt in den vreemde er veel makkelijker mee omgegaan. Men verhuist naar een land maar wijst diens wetgeving af. Voor de fanatieke islamitische gelovige geldt alleen de sharia. Ik deel haar mening dat je dan niet naar een land moet verhuizen waar een andere wetgeving wordt gehanteerd maar die je niet accepteert. Het is logisch dat immigranten en asielzoekers samenklonten en kleine enclaves gaan vormen. Vrouwen mogen alleen de straat op onder mannelijke begeleiding en blijven meestal binnenshuis. De nieuwe taal leren gaat dan naar de achtergrond en assimilatie blijft uit. Laat staan een baan zoeken en deel uitmaken van de maatschappij.
Hoewel haar boek bijna twintig jaar geleden is geschreven zijn de onderwerpen die ze beschrijft nog ongelooflijk actueel. We hebben nog negen dagen te gaan tot de verkiezingen en het immigratiebeleid is voor bepaalde partijen het belangrijkste thema. De primitieve buitenlanderhaat doet het nog steeds goed na zoveel jaren en heeft Nederland nog weinig geleerd laat staan bereikt. Ik blijf voorstander om mensen in nood te blijven opvangen maar we moeten wel duidelijke eisen stellen. Als je van onze maatschappij deel wil uitmaken dan moet je onze waarden en normen onderschrijven. Je moet bereid zijn te accepteren dan hier mannen en vrouwen gelijke rechten hebben, je moet de taal willen leren, je moet op zoek naar werk gaan en onze rechtstaat te onderschrijven. Ik ben voor vrijheid van godsdienst maar deze regels zijn ondergeschikt aan de grondwet die voor mij te allen tijde voorgaat.
Het is helemaal niet erg als Nederland in een multiculti samenleving veranderd. In de Verenigde Staten is de samenleving ook een grote meltingpot van verschillende culturen. Vroeger had men daar hoog in het vaandel dat als je je aanpast de sky the limit is. Dat je alles kon bereiken waar je voor werkt. Wij moeten onze eigen grondwet hoog in het vaandel houden. Niet Nederland moet zich aan de immigrant aanpassen maar de immigrant aan Nederland. Zolang die bereidheid er is zullen de nieuwkomers ook sneller geaccepteerd worden. Alleen ben ik bang dat racisme, vreemdelingenhaat, homohaat, islamofobie en ga zo maar door iets van alle tijden is. Simpele zielen zullen dit blijven doen en ik zou bijna willen zeggen: sommige dingen veranderen nooit. Al zal ik altijd blijven strijden voor een tolerantere samenleving.
