Je koopt in januari kaartjes voor een concert dat pas in oktober zal plaatsvinden. Het lijkt wel een eeuwigheid. Ineens staat het dan in je agenda voor die week. Eindelijk is het zo ver. Met z’n tweeën rijden we naar Keulen waar we Sting zullen zien optreden in de Lanxess Arena.
Zoals dat vaker in Duitsland is, is het goed geregeld. We rijden er heen en zo de parking in. De arena ligt ernaast en nergens hoef je in de rij voor te staan. Dat is toch petje af want de arena kan 20.000 bezoekers aan en het concert was volledig uitverkocht. Ik ben aangenaam verrast want in Nederland maak je dat niet mee. Overal waar een rij kan ontstaan, ontstaat er ook een rij. Hier verloopt alles zeer soepeltjes wat ik zeer kan waarderen. Als we nog een sanitaire stop inlassen voordat het concert begint kun je zonder te wachten terecht. Alle Achtung!
Dan kom de krasse zeventiger het podium op en de Arena jubelt. Het publiek is gemêleerd, pakweg tussen 50 en 80 jaar. Een enkele verdwaalde jongere volgt het gebeuren met hooggespannen verwachtingen. De setting op het podium is minimalistisch: een drummer, een gitarist en de ster. Eigenlijk precies zoals vijftig jaar geleden, zoals toen de Police in elkaar stak. Van deze band is alleen Sting de grote man geworden. Hij begint het concert met een aantal Police klassiekers in up tempo. Dat gaat er bij de fans wel in en de juiste sfeer is er al snel.
Er zijn een paar zaken die meteen opvallen. Het is direct duidelijk dat zijn conditie opmerkelijk is voor iemand van 74 jaar. Geen grammetje teveel en ook de stem heeft niet te lijden gehad. Hij is niet de man die veel interactie met het publiek heeft al probeert hij het publiek soms vocaal mee te krijgen. Het is een feest der herkenning wat betreft formidabele nummers. Ik heb erg genoten van An Englishman in New York. Hij speelde veel van zijn klassiekers uit de Police tijd maar ook veel liedjes uit zijn solo periode. Van het Album “Nothing like the Sun” kwamen de beste nummers voorbij. Het was genieten maar in tegenstelling tot Bruce Springsteen is hij na twee uur klaar. The Boss houdt het 3 tot 3,5 uur vol.
Voor je het weet ben je alweer op weg naar huis maar je hebt wel genoten. Sting is een van die artiesten die je gezien wilt hebben voordat het niet meer lukt. Als je er zo naar kijkt dan zijn er nog wel een paar andere sterren die je ook niet wilt missen. Via Spotify krijg ik regelmatig meldingen als een van mijn grote helden ergens optreedt. Met een diepe zucht kijk ik stiekem waar het is en wat de kosten zijn. Zo zag ik onlangs dat Simply Red hun 40-jarig jubileum viert. De prijzen voor een kaartje variëren tussen de 172 Euro en 252 Euro. Ik vind dat wel even slikken als je je realiseert dat het goedkoopste kaartje dus de minste plek betekent. Met andere woorden: voor 172 Euro sta je dus helemaal achteraan. Marketingwise snap ik wel dat er zulke belachelijke prijzen worden gehanteerd. Het publiek is allemaal 60 plus en tegen de pensioenleeftijd aan. De pensionado’s van tegenwoordig hebben wel wat meer te makken dan alleen het schamele AOW’tje. Plukken die hap dus! Hoe graag ik ook Simply Red had willen zien, dat is mij te gortig. Hetzelfde geldt voor Carlos Santana. Voor mij is hij een van ’s werelds beste gitaristen en zou ik graag een concert bezoeken maar de prijzen vind ik een tikkeltje té. Eigenlijk is het jammer maar de oude helden willen nog graag even cashen. Uitverkocht zijn ze sowieso, waarom dan niet de hoofdprijs? Ik ben een beetje door de concertagenda aan het bladeren en kom ook namen als Bob Dylan tegen. Nou heb ik niet de behoefte hem te zien maar ik moet wel met de ogen rollen als ik zie dat je daar alleen maar voor 325 Euro binnenkomt. En dan te bedenken dat je meestal met z’n tweeën gaat. Auw in je portemonnee.
Alles van naam en faam uit de seventies en eighties, voor zover nog niet in de kist, probeert nog een graantje mee te pikken. Zelfs een tachtig plusser als Rod Stewart wil nog niet met pensioen. Voor hem betaal je tussen de 78 en 483 Euro. Hij was de mistery guest op Glastonbury dit jaar en daarom heb ik een idee van wat je voor dit geld te wachten staat. Als ik eerlijk ben, dan kijk ik toch liever naar de oude clipjes van hem op You Tube. Maar de dames die hun hele leven al voor de man zijn gevallen gun ik een leuke plek maar mij niet bellen. Precies hetzelfde heb ik met de Rolling Stones. Ook hier geldt dat er een tijd is van komen en van gaan. Maar ik snap ergens ook wel dan de diehard fans hun idolen willen blijven zien. Zo wordt het wel een gezellig feestje voor 80-plussers onder elkaar. Ja, oude knarren die niet kunnen stoppen. Seks, drugs en Rock n Roll tot het bittere einde.
