Afgelopen week waren er toch weer een paar momenten die mijn wenkbrauwen omhoog deden gaan. Het was de week waarin je geen radio of tv aan kon zetten zonder de nieuwste berichten over de aardbeving in Turkije en Syrië. Inmiddels staat de teller op 35.000 doden. Het zijn aantallen die ik maar moeilijk kan bevatten. Het getroffen gebied heeft een omvang van bijna driemaal Nederland. Alleen al om me dat voor stellen heb ik moeite. Wat ik ook niet wist is dat er in die regio meerdere miljoenensteden liggen. In Nederland, wat heel dicht bebouwd is, is Amsterdam met ongeveer 800.000 de grootste stad. De omvang van de ramp is alleen daarom al groter als mijn voorstellingsvermogen.
Het was fijn om te vernemen dat meerdere landen meteen reddingsteams met honden hebben gestuurd. Een dag na de beving was de race tegen de klok begonnen. Op dit moment horen we alleen nog van wonderen als deze of gene na 140 uur nog uit het puin wordt gered. Daar ligt de focus nu op. Gisteren viel mijn oog op een bericht dat Turkije censuur toepast op de berichten die vanuit het gebied de wereld in gestuurd worden. Ja, dank je de koekoek dacht ik meteen. Vrijwel meteen na de beving werd duidelijk dat heel veel nieuwe gebouwen niet aardbeving proof zijn en Turkije staat nu eenmaal niet bekend als een land dat sterk in de handhaving van regeltjes is. Ook kwamen hulptroepen veel te laat op gang en nog steeds is het een zootje ongeregeld. Afgelegen dorpen en steden hebben nog steeds geen hulptroepen gezien. De regering Erdogan wil echter alleen maar beelden de wereld in sturen met succes verhalen over miraculeuze reddingen. Natuurlijk ben ik blij als een peuter uit het puin wordt gered maar ik wil ook de minder leuke feiten weten.
Een foto van een zwijgende vader die de hand van zijn dode dochter vasthoud die nog onder het puin bedolven is gaat de wereld rond. Je kijkt naar dit beeld en je sluit je ogen. Wat gaat er allemaal door de man heen? Hij vertegenwoordigt voor mij het verdriet van de miljoenen mensen die een of meerdere dierbaren zijn verloren. Het is hartverscheurend.
Nu ben ik nog nooit een fan van Erdogan geweest maar ik hoop dat deze natuurramp de bevolking duidelijk maakt met wie ze te maken hebben. Er schijnen verkiezingen aan te komen en ik hoop dat deze Poetin vriend binnenkort via het democratische proces van het toneel verdwijnt. Coördinatie is altijd lastig bij natuurrampen omdat je nooit kunt voorspellen waar en wanneer ze optreden maar in Turkije was het niet de vraag of een aardbeving zou komen maar wanneer. Als regeringsleider moet je voorbereid zijn op dit soort catastrofes vooral als je weet dat je land op een breuklijn ligt.
Bijna triester is de situatie in Syrië. Ik zag foto’s van enkele jaren geleden van Aleppo. Het was totaal in flarden geschoten en men had weer geprobeerd iets op te bouwen. Nu zag het er net zo desolaat uit als tijdens de burgeroorlog. Het is de hypocrisie ten top als ik meneer Assad een ziekenhuis zie bezoeken. Een paar jaar geleden werden dezelfde burgers door hem beschoten en afgemaakt. Nu bezoekt hij de getroffenen van de aardbeving zodat de wereld ziet hoe begaan hij met zijn burgers is. Denkt de goede man dat we niet meer weten wat er een paar jaar geleden gebeurd is? Dat doet mij toch de wenkbrauwen fronsen.
Afgelopen zomer woonde ik met veel plezier een concert van Karsu bij. In de afgelopen week zat ze bij Eva Jinek aan tafel en vertelde ze zichtbaar geëmotioneerd dat het haar niet gelukt was met verschillende familieleden in Turkije in contact te komen. Inmiddels is duidelijk dat veel het inderdaad niet hebben gered. De Turkse gemeenschap in Nederland is vrij hecht en hebben al meteen een aantal hulpacties op touw gezet. Karsu heeft net een kookboek uitgebracht waarvan ze de hele opbrengst aan de slachtoffers van de ramp doneert. Ik ga vandaag een exemplaar bestellen. Ook Olcay Gulsen heeft binnen de kortste keren een enorm bedrag opgehaald. Beide dames zijn inmiddels naar het rampgebied afgereisd en houden ons via de socials op de hoogte.
Ik noem hier twee sterke vrouwen die niet bij de pakken neerzitten en zelf actie ondernemen in een land dat in puin ligt. Hoe is het toch mogelijk dat in een land als Turkije waar al veel vaker aardbevingen zijn geweest geen draaiboeken klaarliggen voor een volgende ramp. Misschien zijn die er wel maar alles is volstrekt ontoereikend. Ook al doet meneer Erdogan nog zo zijn best om de succesvolle reddingen in beeld te brengen het is pijnlijk duidelijk dat het coördineren van de hulptroepen een zootje is. Het menselijk leed is vele malen groter als dat wij kunnen bevatten. Slachtoffers worden begraven in massagraven omdat de hoeveelheden te groot zijn voor een normale begrafenis. Het zal maar iemand uit je eigen omgeving zijn. Ik hoop dat er wereldwijd genoeg geld wordt opgehaald dat mensen kunnen eten en onderdak krijgen en niet in de vrieskou buiten moeten overnachten. Als je deze ellende voor ogen hebt dan vallen de andere kleine ergernissen die een mens zo nu en dan ondervindt totaal in het niet. Relativeren heet dat. Hopelijk komt de lente snel.
