Dit wordt er eentje in het kader ‘oma klaagt’. Mijn mond viel open vanmorgen toen er in een nieuwsrubriekje op de radio verteld werd dat de jeugd van 18-30 jaar niet meer aan tafel eet maar met het bord op schoot op de bank tv zit te kijken. Er werd een rondvraag bij de aanwezige studiomedewerkers gedaan die dit fenomeen alleen maar beaamden.

Nu erger ik me stiekem al aan het feit als ik zie dat mensen niet weten hoe een tafel gedekt hoort maar dat is dan nog daaraantoe. Iedere avond je eten voor de tv wegscheppen dat is toch een gotspe. Laat ik niet roomser als de Paus zijn, iedereen heeft zich hieraan wel eens schuldig gemaakt. Er is altijd wel een finale die je niet mag missen en nood breekt wetten. Alhoewel, tegenwoordig heeft iedereen een tablet, en daar zijn alle uitzendingen ook op te ontvangen. Ja, wat is dan erger? Een tablet op tafel of een bord op schoot? Ik blijf dit zien als uitzonderingen die de regel bevestigen. En voor mij is de regel je avondeten opeten zonder die verdomde kijkkast voor je snufferd. Meestal kost dat niet meer als 15 minuten; dus waar hebben we het eigenlijk over?

Voor mij is aan tafel eten een teken van beschaving. Nog los van het gegeven dat het een moment van de dag is dat je met z’n allen rond de tafel zit en de dag bespreekt. Zo’n blijkbaar achterhaald familie dingetje. Maar met goede manieren, beschaving, etiquette of hoe je het ook maar wilt noemen, is het tegenwoordig best wel slecht gesteld. Onlangs kwam in een gesprek het gebruik van een lepel ter sprake. Zoals ik ben opgevoed vertelde ik dat je een lepel uiteraard voor soep gebruikt. Meer kon ik echt niet bedenken. Of een iets kleinere lepel voor een dessert. Toen werd het stil. Ik dacht even dat ik iets verkeerd had gezegd maar het bleek dat je een lepel voor vrijwel alle maaltijden kunt gebruiken. Toen werd ik even stil. Tja, dat is het moment dat ik ben uitgepraat. Wie ben ik om te vertellen dat dit eigenlijk niet de bedoeling is? Ik voel me niet altijd geroepen de moraalridder uit te hangen.

Maar de boodschap moge wel duidelijk zijn. Normen en waarden waarmee ik ben opgegroeid zijn helaas aan het uitsterven. Als kleine dingen zoals aan tafel eten, al niet meer gehandhaafd worden wat gebeurt er dan in vredesnaam met de grotere issues? Is dat de redenen waarom deze maatschappij zo ontzettend verruwd? Regelmatig lees en zie ik commentaren waar de honden geen brood van lusten. Met elkaar in gesprek gaan is er niet meer bij en slaan mensen gewoon de deur figuurlijk dicht. Om nog maar te zwijgen van alle verwensingen en bedreigingen die bepaalde bekende mensen naar hun hoofd krijgen. We hoeven de tv maar aan te zetten en dan zien we een van de machtigste mensen van de wereld een taal uit slaan die totaal onwaardig is aan zijn positie. Ik ervaar in hoge maten een plaatsvervangende schaamte. Dit is plebs die nooit enige opvoeding heeft ervaren en groot geworden is door ellebogenwerk. Maar voor grote groepen zijn dit soort onopgevoede sujetten hèt grote voorbeeld. Als je met een dergelijke houding het ver kunt schoppen dan lijkt het zeker niet verkeerd om het gedrag te imiteren. Het is triest dat onze beschaving zo aan het afglijden is.

Zelf maak ik het op kleine schaal mee. We maken deel uit van een woongroep die een grote gemeenschappelijke tuin deelt. Omdat een dergelijk paradijsje ook onderhouden moet worden, worden er gezamenlijke “groen” dagen georganiseerd. Dat zijn er zo’n vijf per jaar en de bedoeling is om met z’n allen groot onderhoud te plegen. Onder het motto vele handen maken licht werk gaan we aan de slag. Deze groendagen worden een jaar vooruit gepland zodat een groot kruis in je agenda gezet kan worden. Toch is het verbijsterend dat het altijd de oude garde is die komt opdagen. Degenen die de feestjes en de barbecues met vrienden en collega’s houden zijn in geen velden of wegen te bekennen en hebben andere “prioriteiten”. Er komt geen enkel gevoel van schaamte bij ze op omdat ze wel de lusten genieten maar niet de lasten. Natuurlijk kun je onverwacht verhinderd zijn maar niet alle vijf, een jaar vooraf geplande dagen. Het is de moderne vorm van hufterigheid waar we mee moeten leren leven. Niet verschijnen kan immers ook met geld afgekocht worden.

Zo is de lijst met voorbeelden eindeloos. In het verkeer zie ik keer op keer het recht van de sterkste zich doen gelden. Als ik een fatbike al van ver naderen ga ik al op de rem want als iemand roekeloos aan het verkeer deelneemt dan zijn het de fatbikers. Ik moet er toch niet aan denken dat ik zo’n zielig pubertje aanrijd. Wat ben je voor een ouder als je je kind een dergelijke fiets geeft? Is ie zo lastig dat je van ‘m af wil? Want vroeg of laat heeft ie een aanrijding. Dat hebben de statistieken al bewezen. Van mij mogen die krengen verboden worden zonder geldig rijbewijs.

Ik eindig maar zoals ik ook begon: oma klaagt.