Samen met Germaine loop ik door de binnenstad van Aken. Hier is zoals in elke Duitse stad een gezellige kerstmarkt gaande. Het is druk en de lampjes gaan aan. Het zijn de donkere dagen voor kerst. Met alle lichtjes is het ineens een stuk gezelliger. Niet dat ik nou zo van de kerstmarkten ben maar eens per jaar moet kunnen. Tegenwoordig heeft iedere stad wel een kerstmarkt maar Valkenburg spant echt wel de kroon. Het blijft me een raadsel wat duizenden mensen daar te zoeken hebben. Plastic fantastic.
Maar goed, Germaine en ik zijn van de zuinigen en er zijn genoeg producten in Duitsland die een stuk voordeliger zijn. We hebben weer eens lekker gehamsterd bij de drogisterij artikelen en dan krijg je er gratis een kerstmarkt bij. “zeg, wat vind je van een glaasje Glühwein nu we hier toch zijn?” vraagt Germaine. “Why not”, zeg ik, “maar ook niet meer als eentje want ik moet nog rijden”. Eet- en drinkkraampjes zijn er volop en we kijken uit naar een plekje waar we een stel barkrukken kunnen bemachtigen. “It’s my lucky day” lacht Germaine want we zien twee mensen opstaan en we zijn er als de kippen bij. “Oh, heerlijk even zitten, ik begon mijn poten al te voelen” zeg ik. We zetten de boodschappen neer en nemen twee kartonnen bekertjes in ontvangst. “Sfeervol is anders maar het ruikt lekker” roept Germaine en ze nipt van haar drankje. “Komen de kids weer met kerst” vraagt ze. “Ja, ik kijk er al naar uit” antwoord ik. “Vooral die kleine, dat is altijd zo leuk om hem weer te zien. Elke keer dat ik hem zie kan hij weer meer dingetjes. Ik heb al een berg kadootjes voor hem klaarliggen”. “En jij?” vraag ik aan Germaine. “Voor het eerst vier ik bij mijn dochter en haar familie. Heel spannend” antwoord ze. “Ik blijf drie dagen en dan weer huiswaarts. Oud- en Nieuw heb ik met een paar vrienden afgesproken” Ik heb er zin in.”
Ze kijkt me aan en vraagt: “Hoe is het nu echt met je? Ik voel dat je op dingen zit te broeden”. Ik haal mijn schouders op en zeg: “het gaat wel weer”. Ze kijkt me vragend aan. “we zien elkaar niet zo vaak” zegt ze, “maar vertel, wat waren je hoogte- en dieptepunten dit jaar?”. Nou, we hebben dit jaar een geweldige reis gemaakt, maar daar heb ik je van de zomer al over verteld” antwoord ik. “Tja, en wat voor mij een minder moment was, is het gegeven dat ik door iemand die me dierbaar was, gecanceld ben. “Hė? zegt Germaine, “hoe bedoel je”. “Nou gewoon, zeg ik, ik ben niet meer welkom, ik kan naar de maan en dat kwam harder binnen als verwacht”. “En nu?” zegt Germaine verbaasd. “Doorgaan met ademen en het proberen met deze nieuwe werkelijkheid te leven” zeg ik. “Hebben jullie er niet over gepraat?” vraagt Germaine. “Nee, ik was niet langer welkom” zeg ik, “die kans heb ik niet gehad.” “Bizar”, zucht Germaine.
“Ik ben de laatste maanden ook veel bezig met zaken uit het verleden, heden en toekomst” zegt Germaine. “Ik kwam een aantal filmpjes tegen van een boeddhistische monnik”, vertelt ze “en het voelde alsof hij tegen mij sprak. Je kunt het verleden niet meer veranderen maar je kunt wel in het heden de wissels voor de toekomst zetten. Dat sprak me wel aan. Ik ben ook zo’n type dat veel te veel in het verleden leeft maar het brengt me absoluut niets. Ik, en ik alleen moet mijn leven zo inrichten dat ik kan shinen en er voor mijn familie kan zijn.” “Dat snap ik” zeg ik, “ga door want dat geldt voor mij helemaal hetzelfde. Ik moet ook het verleden laten rusten want ik wil die pijn niet meer voelen die ik ervaar.” Ik neem een slok Glühwein en voel de warmte mijn maag in glijden. “De laatste maanden heb ik veel verdriet ervaren maar ik weet dat ik een nieuwe weg moet bewandelen. Als ik weggezet wordt als het akelige mens, dan is dat maar zo. Ik wil me er niet meer tegen verzetten. Ik ben ik en ik weet wat wel en niet waar is. Ik heb een leven lang gevochten om te bewijzen dat ik als persoon wel deug maar ik ga hier niet meer voor strijden. Ook ik ben in de herfst van mijn leven en ik wil alles uit de tijd halen die me nog rest. Ik moet oude ankers loslaten. Ik wil goals voor het komende jaar vaststellen. Er zijn veranderingen op komst dat voel ik. Ik wil nadenken over een nieuwe waanzinnige vakantie. Misschien een nieuw taalmaatje, nieuwe dingen doen en organiseren. Op dit moment is alles nog wat wazig maar ik ben ervan overtuigd dat het vorm krijgt. Ik help graag mensen en er zijn vast mensen die mijn hulp nog kunnen gebruiken.”
“Lieverd”, zegt Germaine, “Het komt goed. Er gaat heel veel in je om en aan het einde van het jaar hebben we allemaal de neiging om even achterom te kijken. Ik voel, hoor en zie dat je een zware struggle achter de rug hebt. Droog je tranen, verdriet is niet voor eeuwig, het slijt. Het is zo goed, om positieve plannen te maken voor de toekomst, het nieuwe jaar.” Ze slaat een arm om me heen en ik voel tranen komen. “Dank je” stamel ik. “Steun, dat is fijn om te voelen. We moeten wel nog even naar de super.”
We wandelen naar de parkeergarage en zoeken de auto. We rijden naar de supermarkt en ondertussen blèren we mee met Andy Williams die zijn eeuwige “it’s the most wonderful time of the year” zingt. Wat is het leven toch fijn als je met je bestie op stap bent.
