Al een tijdje probeer ik mezelf te pushen om wat actiever op Instagram te zijn. Vrijwel meteen blokkeer ik.  Voor mijn gevoel hoort daar een onderbouwde strategie achter. Hoewel…? Iedere avond voordat ik in mijn warme bedje inkruip loop ik op Insta de mensen af die ik volg. Het aanbod is heel gevarieerd. Soms vind ik mensen leuk maar gaan ze me al snel vervelen en dan ben ik genadeloos. Dan wil ik ze niet meer volgen. Als ik dat op mezelf betrek dan zou ik best wel balen als iemand me “ontvolgt”. Ja met 36 volgers ben je er super zuinig op maar met 36 duizend volgers dan kan het je volgens mij niet veel meer schelen.

Hoe wil ik me presenteren? Dat is dus de grote vraag. Een ding is voor mij heel zeker: “ik wil er niet met mijn hoofd op”. Dan heb je dus een probleem. Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. Ik ben dus een en al verwarring en besluit de hulp van Sharona in te roepen. Ze laat in een aantal online lessen zien hoe je volgens haar een groot succes op Instagram wordt. Ik moet toegeven ze doet het erg goed en heeft goed nagedacht over haar strategie. Haar strategie houdt dus in dat je dagelijks Insta “story’s” plaatst waarbij je filmpjes van jezelf plaatst. Als ik knap en jong was dan lijkt het me allemaal geen probleem maar ik ben 60 plus, lelijk en ik ben obese. Niet bepaald een beeld waarmee je volgers/klanten werft. Mijn strategie is dus een afbeelding van mezelf zo veel mogelijk te vermijden, ofwel dit is geen optie.

Het gaat er niet om dat ik 60 plus ben, het gaat er ook niet om dat ik lelijk ben en te dik; het gaat er om dat ik het leuk vind om te schrijven en foto’s te maken. Hoe ik er uit zie doet niet ter zake. Waar het wel om gaat is hoe mensen mijn schrijfsels en foto’s vinden. Ik heb geen enkel probleem over mijn hobby’s, voorkeuren en andere liefhebberijen te vertellen, ik wil alleen geen afbeelding van mezelf op internet. Die uitdaging ga ik aan. Ik ga me veel meer op Insta profileren maar ik vertik het een afbeelding van mezelf prijs te geven. Ik zie wel waar het schip strand. Op dit moment heb ik maar twee lezers van mijn blog, te weten mijn echtgenoot (die altijd met het rode potlood klaar staat) en mijn moeder. Als daarnaast nog mensen mijn blog lezen dan zou ik het heel erg lief vinden als ze me dat laten weten.

Ook heb ik mijn geboortedatum op Insta veranderd in 1921. Het geboortejaar van mijn vader. Haha, ik ben nu 102 jaar oud.  Ik ben die leeftijdsdiscriminatie zo beu; overal waar mijn geboortedatum wordt gevraagd geef ik 1921 op. Als ik op 3 FM een bericht wil versturen wil men mijn leeftijd weten. Waarom? Om in een hokje geduwd te worden? Ik weet van muziek vele malen meer als de gemiddelde dj. Maar met mijn biologische leeftijd wordt ik meteen in de categorie bejaard geduwd. Zeker als er een foto van mij bij komt. Ik stond helaas niet vooraan toen God de leuke gezichten uitdeelde. Ik wil leeftijdloos door het leven. Als genderneutraal mogelijk is dan moet je ook leeftijdloos kunnen zijn.

In een samenleving waar woke met een grote W wordt geschreven moet men zich realiseren dat niet iedereen met zijn hoofd breed in beeld wil. Er zijn heel veel mensen die, om welke reden dan ook, niet blij met hun lichaam zijn en daarom niet veroordeeld willen worden. Je bent niet geestelijk gehandicapt als je geen maatje 36 hebt. Ik weet dat ik chargeer maar ik wil een punt maken. Ook de minder visueel aantrekkelijke mensen hebben kwaliteiten. Het is al een heel oud gezegde: “dont’t jugde the book by the cover”. Eigenlijk is het al zo oud als de weg naar Rome. Normaal gesproken word je al weggezet als je oud of lelijk bent maar beide is kansloos. Daarom wil ik ook een profiel waarbij leeftijd noch uiterlijk een rol speelt. Ik heb geen enkel probleem om kritiek te krijgen maar niet op basis van bovenstaande. Ik wil niet worden beoordeeld op uiterlijk of leeftijd. Maar scrollend door Insta zijn de succesvolle accounts toch meestal jong en knap.

Er zou iets moeten zijn als “Insta voor nieuwkomers”. Ik voel me echt een idioot als ik probeer een story te plaatsen die meer als één foto is. Uiteraard ligt het helemaal aan mij maar als ik een weg terug zoek dan ben ik hopeloos verloren. Als ik 30 jaar jonger was geweest had het me minder moeite gekost, maar het is zoals het is. Ik struin het internet af naar tutorials in de hoop dat een volgende story meer naar mijn zin is. Ik klamp deze en gene aan om me op weg te helpen maar het blijkt dat ik niet de enige zoekende ben. Ik mis hulp, maar ik kom er wel. Met vallen en opstaan.

Ach ik heb alle ontwikkelingen sinds de jaren 80 gevolgd en dan kan het allemaal niet zo ingewikkeld zijn. Het steekt alleen een beetje als het niet meteen wil lukken. Ongeduldig ben ik altijd al geweest. Ik weiger het bijltje erbij neer te gooien. Hoe moet ik anders reclame maken voor mijn blog? Ik zie geen betere manier als Instagram. Een advertentie in het lokale suffertje is veel te duur en ik weet gewoon dat ik hier mijn doelgroep niet mee bereik. Het spreekwoord is nog steeds: “de aanhouder wint”. Laat ik het hopen.