Ik ben ruim negen maanden bezig om regelmatig, zo niet wekelijks, een verhaal te publiceren. Noem het een column, noem het een blog; het maakt eigenlijk niet uit. Het is een verhaaltje over een onderwerp dat me op dat moment bezig houdt. De ene week kost het wat meer moeite als de andere week maar ik lever keurig mijn verhalen.
Nu is het me duidelijk dat je niet van het ene moment op het andere succes ermee kunt hebben en dat je een lange adem moet hebben. Maar wat houdt precies een lange adem in? Hoeveel weken, maanden, jaren moet je leveren totdat iemand je opmerkt? Ik snap dat je niet kunt verwachten dat de wereld applaudisserend aan je voeten ligt maar er komt wel een moment dat je hoopt op een reactie. Al is het maar een reactie van iemand die zegt dat je zo erbarmelijk slecht bent, dat je maar beter kunt stoppen. Dan weet je tenminste iets. Natuurlijk is het leuker om positieve feedback te krijgen maar helemaal geen reactie krijgen is gewoon kut.
Waar ligt het aan? Ik begin een vermoeden te krijgen. Google hates me. Of anders gezegd; ik doe iets fout waardoor Google mij volkomen negeert. Mijn blogpagina haalt geen enkele rating waardoor niemand mijn verhalen leest. De logische conclusie is om me wat meer in de materie te verdiepen. Ik download wat “weggevertjes” van marketing goeroes maar moet constateren dat het lokkertjes zijn. Er wordt een hele hoop geneuzeld over SEO en wat je allemaal moet doen om beter te scoren in de rankings van Google. Ik ben geen nieuwkomer in de marketingwereld maar al snel moet ik erkennen dat het vakjargon van tegenwoordig verpletterend is. Ik lees het verhaal, ik lees het nog eens en na een derde poging moet ik bakzeil halen. Ik realiseer me dat het de bedoeling is dat ik ze inschakel om mijn blog op een toppositie te krijgen.
Als geld geen probleem zou zijn, dan was het nog een overweging waard. Maar geld is met de Nederlandse inflatie wel degelijk een probleem. Ik kan het me domweg niet permitteren een duur marketingbureau in te schakelen. Hilarisch genoeg zet ik me ook in de markt voor marketing advies. Eigenlijk ben ik hiermee al meteen gediskwalificeerd. Mijn kennis is verouderd en niet meer up to date. Maar wie heeft wel verstand van de algoritmen van Google?
Google heeft natuurlijk al heel snel door dat ik belangstelling toon voor een hogere rangschikking. De een na de andere SEO specialist dient zich bij mij aan. Ik kan deze internet cowboys geen ongelijk geven. Ze doen het vele malen beter als ik. En natuurlijk gaan ze me niet gratis helpen. Waarom ook? Ik heb een probleem en zij bieden de oplossing. Ik realiseer me dat ik echt niet de enige ben. Hoeveel kleine zelfstandigen kampen niet met hetzelfde probleem? Je wilt dolgraag je hoofd boven het maaiveld uitsteken en laten zien hoe goed je bent maar je bent een roepende in de woestijn.
Wie weet nou dat ik wekelijks een verhaaltje schrijf waar ik mijn ziel en zaligheid in leg? Niemand dus. Wat moet je doen zodat meer mensen je blog gaan lezen? Je moet bekendheid aan je blog geven. Vervolgens probeer je via Instagram de aandacht op je te vestigen. Maar ook hier heb je concurrentie van 7 miljard mensen die deze planeet bevolken. Het lijkt wel mission impossible.
Zoals ik al eerder meldde ben ik al een tijdje bezig maar ik begin me af te vragen hoe lang ik dit vol kan houden. Ik schrijf mijn hele leven al over mijn dagelijkse gebeurtenissen dus zoveel moeite kost het me nu ook weer niet. Het is mijn lust en mijn leven, net zo zoals een ander graag in de douche zingt. Maar daarmee ben je nog geen superstar. Mijn fout is dat ik 40 jaar geleden geen journalistiek ben gaan studeren. Ik koos voor fotografie, ook al zo’n brodeloze kunst. Destijds werden de kunstzinnige beroepen niet bepaald aangemoedigd. Als je zoveel jaren later alsnog de schrijverij in wilt gaan dan heb je geen diploma en ben je al bij voorbaat gediskwalificeerd.
Om toch een vak te leren koos ik alsnog voor marketing en sales. Des te frustrerender om zoveel jaar later tot de conclusie te komen dat je de algoritmen van Google niet meer kunt bijbenen. Maar niet getreurd, ik probeer een inhaalslag te maken. De fundamenten zijn er maar ik moet nog een paar dakpannen bijbestellen. Deze metafoor moet een beetje aangeven waar ik nu sta.
Het zou een beetje helpen als het aantal volgers op Instagram wat zou stijgen. Dan krijg ik tenminste het gevoel dat ik op de goede weg ben. Mijn gezonde verstand zegt me dat dit een kwestie van de lange termijn is. Met andere woorden ik kan niet verwachten dat ik op korte termijn meer volgers krijg. Gewoon dagelijks nieuwe story’s en posts plaatsen en over een paar maanden spreken we elkaar weer. Eens kijken wat het oplevert.
