Eigenlijk is er al genoeg over geschreven. Het writersblock is een fenomeen dat menig schrijvende overvalt. De kunst is het te overwinnen. Waarschijnlijk onderscheidt zich daar de pro van de amateur. De professional zet zijn eigen emoties op een hoger plan en is in staat de zaak rationeel aan te pakken.
Precies hier moet ik met de billen bloot. Er zijn te veel kwesties in de privésfeer die me belemmeren me om me lekker te ergeren aan de alledaagse dingen. Normaal gesproken ben ik iemand die de formatie van het nieuwe kabinet met argusogen volgt maar de afgelopen week ben ik er nog geen seconde mee bezig geweest. Laat Kim Putters maar zijn huiswerk doen. Ik heb nog steeds moeite met een mannelijke Kim temeer ik alleen maar vrouwelijke Kims ken maar dat terzijde.
De afgelopen week lijkt wel een stroomversnelling. Iemand die mij zeer dierbaar is, is slachtoffer geworden van een heel naar verkeersongeluk en zal voortaan een onderbeen missen. Dit soort dingen hakken er bij mij ongelooflijk in. Mijn geest blijft maar cirkelen over het hoe en waarom. Zelf ben ik niet de meest fitte persoon op deze aardbol. Al een tijdje sta ik op de wachtlijst voor een operatie die de kwaliteit van leven moet bevorderen. Ineens, uit het niets, komt dan ineens een telefoontje. Er is iemand uitgevallen en ik schuif ineens een aantal plaatsen omhoog in de rij. Er wordt een datum genoemd en mijn hart blijft even stilstaan. Nu wordt het menens. Ik kan wel stoer doen maar toch ben ik bang voor die operatie. Temeer ik amper 7 maanden geleden ook een heftige operatie heb ondergaan die vergelijkbaar is qua revalidatie. Het hele geneuzel gaat weer opnieuw beginnen. Met dien verstande dat ik er toen niet op was voorbereid en nu wel.
Alsof het allemaal zo moet zijn meldt het UWV zich bij mij. Hoe het met mij gaat? Braaf reageer ik onmiddellijk en om het toeval compleet te maken meldt een dame van dezelfde instantie zich een uurtje later. Het blijkt puur toeval te zijn dat zich twee personen van dezelfde instantie zich bij mij vandaag melden. En gisteren kwam dat telefoontje over mijn ingreep. Welke constellatie hebben de sterren? Waarom komt ineens alles samen? Ik heb lange, saaie wintermaanden achter me waarin weinig gebeurde behalve dat je gaat dromen van een heerlijke zomer waarin je weer van het leven wilt gaan genieten. Een zomer waar je samen op een Italiaans pleintje zit koffie te drinken en plannen maakt voor die avond. De warme dagen waar je je alvast verheugt op de heerlijke Italiaanse gerechten die je die avond gaat eten. Oh, wat ben ik hier goed in. Een supermarkt inlopen en wijn uitzoeken met allerlei lekkere hapjes.
Aan fantasie heeft het me nooit ontbroken. Ik moet me op dit moment wel bijeenrapen om ons komende zomer te zien zitten op dat Italiaanse terrasje. Hij, gerevalideerd en met de meest moderne beenprothese en ik, kwiek als altijd, met mijn nieuwe heupprothese. Wat ik vooral niet mag vergeten is dat ik tegen deze tijd oma ben van een geweldige kleinzoon. Er staat zoveel te gebeuren; deze winter was als de stilte voor de storm van veranderingen die het leven brengt. Zover is het nog lang niet en mijn brein weet even niet meer welke kant het uit moet denken. We hebben allemaal nog een lange weg te gaan totdat we in Italië met een flesje wijn van onze antipasti kunnen genieten.
Revalideren is doorgaans een lange weg en je kunt het vergelijken met een rit door een lange tunnel. Het duurt heel lang voordat er weer licht te zien is. Maar het is wel een troost dat er een einde aan de tunnel komt. Er moet een flinke dosis inspanning geleverd worden voordat je de vruchten ervan kunt plukken. Dat staat ons te wachten. Het moge de lezer duidelijk zijn waarom er hier sprake is van een writers block. Alle aandacht is even op de eigen navel gericht en de rest van de wereld is heel even niet belangrijk.
