Voor mijn generatie was het volslagen normaal om een baan te hebben, baas in eigen buik te zijn en je eigen beslissingen te nemen. Inmiddels is het een volkomen achterhaald begrip.

Nog steeds worden mannen beter betaald, is het aantal vrouwen in hogere functies beperkt en zijn er landen die abortus weer strafbaar maken. Gaat daar één vrouw voor de straat op om te demonstreren? Nee, werkelijk niemand want je wil je niet onsterfelijk belachelijk maken. Als je al wilt demonstreren dan is het hip om je bij Extinction Rebellion aan te sluiten en je op de A10 of A12 te laten vastplakken.

Ik kijk met lede ogen naar de jonge vrouwen van nu. Ze hebben allemaal een goede opleiding maar fulltime werken zit er toch echt niet in, althans de jonge, hoogopgeleide vrouwen die ik ken. Maar misschien bestaan ze wel. De enige vrouwen die nog fulltime werken zijn vrouwen van mijn generatie. Ik snap ergens wel heel goed waarom fulltime werken niet meer in is. Je mist allerlei toeslagen in ons belastingstelsel dus waarom zou je fulltime gaan werken? Bovendien is het heel erg handig om parttime te werken als je aan kinderen begint.

Waarom zou je met een universitaire studie of HBO in hemelsnaam parttime gaan werken? Waarom gooi je alle glazen in wat betreft carrière mogelijkheden? Met je drie dagen in de week baan moet je niet raar opkijken als je mannelijke collega’s je links en rechts inhalen. Nee, de moderne vrouw gaat met haar bakfiets slagschip ’s ochtends op pad om de kinderen op school af te leveren. Heel hip zo’n ding maar ik vind deze vrouwen maar op westerse koelies lijken. Ja, lekker groen doen maar we lezen wekelijks in de krant hoe ondeugdelijk deze voertuigen zijn. Wat is er ineens mis met het kinderzitje op de fiets? Nee, alles draait om imago. Het moet een babboe zijn anders tel je niet mee in bewuste kringen.

Waar zijn toch de idealen gebleven over financiële onafhankelijkheid? Die zie ik niet ontstaan met een parttime baan? Zodra de scheiding is uitgesproken waait de wind uit een andere hoek en zullen ze wel moeten en de uren naar boven aanpassen. En dan zien we de mannelijke studiegenoten ineens op een heel ander level in de organisatie staan. Begin me dan niet over gelijke kansen te huilen. Het is een kwestie van boot gemist.

Van alle feministische idealen uit de jaren 60 en 70 is maar bitter weinig overgebleven. De vraag is of het überhaupt wel haalbaar was? Ten opzichte van de jaren 50 was er winst te behalen, dat zeker. Mijn moeder was nog van een generatie die vanzelfsprekend stopte met een baan zodra het huwelijk gesloten was. In dat opzicht is er vooruitgang geboekt. Maar wat is eigenlijk haalbare kaart? Dat beide partners werken en dat beide partners voor de kinderen zorgen? Ik ben een dergelijk gezin nog niet tegengekomen. Het is altijd de vrouw die minder gaat werken om voor de kroost te zorgen. Het is altijd de vrouw die naast een baan voor de kinderen en huishouden zorgt. Je kunt dan wel een liefhebbende echtgenoot hebben die de vuilnis aan de straat zet maar dan ben je er nog niet. Er moet gekookt worden, de was wordt niet vanzelf schoon en ook de badkamer poetst zich niet zelf. Hier regelt de moderne vrouw een hulp in de huishouding liefst niet meer als 4 uur per week want anders lijkt het alsof je lui ben.

Hoe je het ook wendt of keert, de meeste zorgtaken komen telkens weer op vrouwen terecht. We laten het gebeuren want zo zitten we blijkbaar biologisch in elkaar. Bepaalde stereotiepe patronen zijn zo in ons DNA verankerd dat we er geen erg meer in hebben. Er zal altijd een groep sterke vrouwen zijn die het ver schoppen in openbaar bestuur, zakenleven, medische wereld enz. Die maken duidelijke keuzes, waarbij er maar een ding telt en dat is hun baan. Alle andere vrouwen verzanden in het moeras van baan, kinderen, huishouden en allerlei andere randverschijnselen.

Afgelopen week kwam ook de term zwangerschapsdiscriminatie om de hoek. Dit is bij wet verboden en als je ermee te maken krijgt kun je een advocaat inschakelen. Doe dit dan ook of hou je mond. Of linksom of rechtsom maar geen geklaag achteraf. Zo lang ik me kan heugen moet je als vrouw in een mannenwereld niet op je mondje gevallen zijn en vooral niet over een paar opmerkingen vallen. Met een gefronst voorhoofd moet ik regelmatig constateren dat de huidige werkende vrouw wel van suiker lijkt. Heel snel worden termen als grensoverschrijdend gedrag gehanteerd. Nu zal dat in een aantal gevallen meer als terecht zijn maar het wordt ook bij een gekrenkt ego gebruikt en dat is kwalijk. Heel kwalijk zelfs want het is uitermate unfair omdat de beschuldigde zich hier amper tegen kan verdedigen.

Wat is de moraal van dit verhaal? Het streven van vrouwen om gelijkwaardig aan mannen te zijn is niet haalbaar. Een vrouw is gewoon anders als een man en omgekeerd. We moeten een maatschappij creëren waarin iedereen op zijn best is. Een quotum om evenveel mannen als vrouwen in bepaalde functies te hebben is hele grote onzin. Je moet per definitie altijd de beste kandidaat nemen ongeacht man of vrouw. Zoals de statistieken laten zien is het de vrouw die doorgaans voor de kinderen zorgt. Laat ze dat dan ook doen en spiegel niet opgroeiende meisjes voor dat ze een goed betaalde baan moeten nemen want het zit er vaak gewoon niet in. Vrouwen met hersens komen er hoe dan ook wel. Wat wordt er ongelooflijk veel geld aan opleidingen voor vrouwen besteed en achteraf is het voor niets geweest want ze eindigen toch achter het aanrecht. Dat geld kun je beter besteden aan mensen (m/v) die echt een roeping hebben. Feminisme moet worden bijgestuurd want de oude variant is echt op zijn retour.