Het is pak ‘m beet nog een maandje tot Kerstmis. Vanaf begin november worden we helemaal doodgegooid met Black Friday Deals. Er was een tijd dat je hier een weekje mee zoet was en ik verlang terug naar die tijd. De lol is er al een paar jaren af. Echt goede deals scoor je niet op Black Friday. Wie denkt van wel: keep on dreaming.
Het lijkt wel alsof de hele huisraad in deze week moet worden vervangen. Als doorwinterde koopjes jager kijk ik er een beetje smalend naar. Waar is nog de gezelligheid van de adventstijd? De verlanglijstjes met de guilty pleasures voor onder de kerstboom waarbij iemand zich een bepaalde kleur nagellak wenst of een nieuwe mascara. Nog lekker gewoon. De verbale messentrekkerij in Den Haag gaat gewoon door en ondertussen blijven woorden als bestaanszekerheid boven de markt hangen. Bestaanszekerheid een woord leuk bij verkiezingen. Blijkbaar gaat het helemaal niet zo slecht met Nederland. De fantastische deals die in de Black Friday Maand aangeboden worden zijn duurder als ooit. Nu behoor ik niet tot de sociaal zwaksten maar ik kijk er vol verbazing naar. Dit kan ik me in elk geval niet permitteren. Wie dan wel in vredesnaam? Sparen die mensen het hele jaar voor Black Friday? Of gaan ze maar twee keer in plaats van drie keer met vakantie? Op de radioreclame hoor ik 100 inch tv’s voorbij komen voor 1500 Euro. Hoe groot moet je huis wel zijn om dit monster te plaatsen?
Hoe dan ook, ik mis wat ouderwetse gezelligheid die bij de donkere dagen hoort. De lichtjes parade zal eerdaags wel weer beginnen. Daar kijk ik in ieder geval naar uit want dat bezorgt me wel een knus gevoel. Heel woke Nederland valt dan natuurlijk weer over me heen in verband met energie verspilling. Nou daar haal ik mijn schouders over op. Liever mijn zelfopgewekte energie zelf verknallen dan terug leveren aan een overbelast net met het risico op een black out. Dat laatste is ook een interessante discussie maar wel voor een andere keer.
Waar ik ook mijn nostalgische gevoelens vandaan haal zijn de verschillende Top 1000 lijstjes. Elk zichzelf respecterend radiostation heeft tegenwoordig zijn eigen Top 1000. Zelfde muziek maar een andere volgorde. Het startte allemaal december 1999 bij de millenniumwisseling. Toen bedacht Radio 2 de Top 2000 en het was een absolute schot in de roos. De laatste 25 jaren werd die steevast op eerste Kerstdag opgezet en het was zwijmelen toto Oud en Nieuw. Bij zo’n succes hoef je niet lang te wachten op de copycat. Het is marketingwise een voltreffer. Laat je luisteraars hun lijstjes opsturen en je kunt weer een jaar vooruit met je muzikale programmering. De juiste muziek is van cruciaal belang om luisteraars aan je te binden. Spreekt de muziek je niet meer aan dan ben je heel snel doorgezapt naar een ander radiostation.
Radio is volgens mij alleen nog maar een medium voor oude lullen. Ik zie nog maar weinig jongeren naar de radio luisteren maar dat terzijde. Als ik naar die Top 1000-den luister valt me op dat ik alle muziek ken en dat er maar relatief weinig muziek van pakweg de laatste tien jaren in staat. Natuurlijk vind je her en der een relatief “jong” nummer terug maar ik denk dat ik niet overdrijf als ik beweer dat die categorie ondervertegenwoordigd is. Dat is niet omdat er geen goede muziek is gemaakt maar omdat de gemiddelde inzender volgens mij 50+ is en die zijn muziek uit de vorige eeuw haalt. Muziek heeft alles te maken met emotie en herinneringen. Er is muziek die je als tiener hoort, er prettige herinneringen aan koppelt en die een heel leven met je meedraagt. Muziek waar je talloze keren op feestjes hebt gedanst en die je een goed gevoel geven. Muziek waar je op het afscheid van een dierbare veel tranen bij hebt gelaten. Muziek die je op moeilijke momenten er weer bovenop heeft geholpen. Bovendien is er veel muziek waardoor je je realiseert dat je al wat jaren op de teller hebt.
Er is een stilzwijgende afspraak bij de radiostations om pas na 1 december met Kerstmuziek te beginnen. Goddank maar, want eerlijk is eerlijk, als het eindelijk kerst is kan ik die kerstliedjes niet meer horen. Nee, doe me dan maar die heerlijk sentimentele Top 1000-den. Liedjes waar je na meer als veertig jaar nog alles woord-voor-woord kunt mee blèren. Waar je tijdens het koken met de pollepel in de hand lekker staat mee te swingen met de oorspronkelijke videoclip nog voor ogen. Toen Madonna nog jong en appetijtelijk was, toen punkers nog ruig waren, muziek nog vernieuwend was en Michael Jackson en Prince nog leefden.
Wat mij betreft mag deze traditie nog lang voortduren. December is trouwens bij uitstek de maand van tradities. Een aantal mogen ze van mij gerust begraven. Sinterklaas moet het ieder jaar een beetje meer afleggen tegen de kerstman. Het is zo’n Nederlandse gewoonte die voor kleine kinderen een beetje overeind mag worden gehouden. Schoentje zetten is leuk maar pakjesavond mag voor mij geschrapt worden. En kerst en Sint is voor mij dubbelop en hoeft echt niet. In deze consumptiemaatschappij is er al veel te veel en nog steeds kun je je geld maar een keer uitgeven. Laten we ons toch niet gek maken door de commercie. Trek een streep en zeg: tot hier en niet verder. Bepaal je eigen grenzen ongeacht wat “men” vindt.
