Het verhaal begon op 1 juni 2022 toen we probeerden een kaartje voor het concert van Bruce te bemachtigen. Het hele systeem crashte en op 2 juni 2022 zaten we in een groter gezelschap allemaal voor de laptop, tablet of telefoon in de hoop kaartjes te krijgen. Het noodlot sloeg toe en ik was de gelukkige die er ineens in zat. De stress sloeg wel een beetje toe want op de vraag hoeveel kaartjes ik wilde vulde ik lukraak vier in en klikte door naar betalen. Heel dom dus want ik had nog geeneens gekeken welke kaartjes ik gekocht had.
Nou dat kon erger want ik bleek kaartjes te hebben voor de Golden Circle. Mijn rekening was ook meteen geplunderd maar dat terzijde. Daar sta je dan met 4 kaartjes op zak maar nog een jaar wachten. In het afgelopen jaar konden we wel opscheppen dat we de trotse bezitters waren van kaartjes voor Bruce Springsteen. Wat her en der wel jaloerse blikken opleverde. Maar een jaar is heel lang en het leek zo’n moment dat nooit ging komen.
Tot afgelopen zaterdag. Op tijd naar Amsterdam waar we onze vrienden ontmoetten die ons zouden vergezellen naar het concert. Met het openbaar vervoer naar de Arena. Wij provinciaaltjes kijken toch altijd jaloers naar het OV in Amsterdam. Om de paar minuten heb je daar een tram, bus of metro. Dat is bij ons helaas anders. Als je bij de Arena arriveert blijf je je verbazen over de ongelooflijke hoeveelheden mensen. Amsterdam is Amsterdam en daar hebben ze het goed voor elkaar. Gezien de enorme mensenmassa kwamen we verbluffend snel naar binnen. Het is een geoliede machine dat moet gezegd.
We stappen de Arena binnen en zoeken onze Golden Circle. Strak geregeld allemaal. Met een biertje zien we het stadion vollopen. Op het moment dat we binnenkomen zijn lang niet alle plaatsen gevuld maar als het concert begint zit het ineens helemaal vol. Omdat ik zelden in dit soort grote menigten kom kijk ik verwonderd om me heen en verbaas me over de enorme hoeveelheid mensen. Het publiek is van alle leeftijden wat me verbaasd omdat ik een overwegend oudere bezoeker had verwacht. Blijkbaar spreekt Bruce ook de jongere generatie aan.
Vlak voor de ingang van de Arena staat het kraampje met merchandise. Ik sta met open mond te kijken dat mensen 50 Euro voor een simpel T-shirt neertellen alleen omdat er Bruce Springsteen op staat. Maar voor de echte fans is dat waarschijnlijk een relikwie en ik ben degene niet het niet helemaal snapt.
Precies om 19:30 uur komen de eerste muzikanten het podium op. Nu ben ik niet de fan die alle wisselingen in de band bijhoudt maar ik leer dat Nils Lofgren tegenwoordig ook bij de band hoort. En natuurlijk “little” Steven van Zandt die van oudsher een boegbeeld is. De legendarische Clarance Clemons die 2011 overleed, is vervangen door zijn neefje Jake Clemons. Als “the Boss” opkomt telt hij af en begint te spelen en dat drie uur lang. Het is ongelooflijk wat een energie die die man uitstraalt. Nu zijn wij allemaal de jongsten niet meer en is drie uur staan (plus een uurtje vooraf) best wel een uitdaging. Wij staan alleen maar en deze man rent het podium op en af. Dat zijn een heleboel schepjes er boven op.
De eerste nummers die hij speelt ken ik niet maar ze hebben wel de typische Springsteen sound. Naar mate het concert vordert worden steeds bekendere nummers gespeeld. Pas dan realiseer ik me het enorme oeuvre van de man. Hij staat ruim 50 jaar op de planken en heeft ik weet niet hoeveel albums uitgebracht. Bruce lijkt wel zo’n Duracel konijntje dat onvermoeibaar blijft doorspelen en het publiek onophoudelijk opzweept. Minder in aantal als verwacht zie ik mensen bordjes omhooghouden met hun favoriete nummer. Ik kan niet goed uitmaken of hij een vaste set list heeft of dat hij daadwerkelijk verzoeknummers speelt. Op de enorme schermen zie je beelden van het enthousiaste publiek voorbij komen. Gezichten die uitstralen: “nu kan ik sterven, want ik heb “The Boss” gezien.
Wat ik heb gemist is de misstap die hij maakte toen hij het podium weer wilde opstappen. Voor mij staan twee irritante kerels die groter zijn als ik waardoor ik meer naar de schermen moet turen als naar het podium. Ik zie wel nog dat Bruce een gitaar wordt aangereikt maar omdat dit tijdens het concert vaker gebeurt heb ik in eerste instantie niets door. Pas als me later wordt gevraagd of ik “de val” heb gezien realiseer ik me dat ik alleen het staartje ervan heb gezien. Het hele concert verloopt zonder enige wanklank. De mensen van het crowd management hebben weinig te doen en zijn eigenlijk alleen maar op jacht naar mensen die stiekem een jointje roken.
Als de lichten aangaan stroomt de Arena langzaam leeg en zijn de schoonmaaktroepen al meteen actief. Alles gaat volgens een minutieus en zeer efficiënt draaiboek. Buiten gaat de menigte richting parkeergarages en openbaar vervoer. Een uurtje later is alles weer normaal en duiden alleen de files in Amsterdam Zuid Oost er opdat er een groot event is geweest. De twee concerten van Bruce Springsteen & the E Street Band waren volgens mij het optreden van het jaar en ik was erbij! Ik heb zo’n voorgevoel dat we hem nooit meer zo in vorm gaan zien. Maar de moraal van dit verhaal is toch: voor mij voortaan geen staplaatsen want ik heb niet meer de conditie van weleer.
