Het is een stralende herfstdag als ik met mijn vriendin neerplof op een knus terras op het mooiste plein van Maastricht. Hoewel het al november is hebben de prachtige bomen nog blad en de herfstkleuren stralen ons tegemoet. De temperatuur is dankzij de klimaatopwarming bijna aangenaam te noemen. Ik heb mijn vriendin een hele tijd niet gezien en ze is een dagje in Maastricht. Samen shoppen en vooral bijpraten. We kennen elkaar ons hele leven en kennen elkaar door en door.
We bestellen twee cappuccino’s en zetten de zonnebril op. “Het is altijd weer heerlijk hier”, mompelt mijn vriendin. “Klopt” zeg ik, maar “qua winkelen is het wel behoorlijk achteruit gegaan. De stad heeft zich nog steeds niet herstelt na corona”. “Ach, waar niet?” antwoordt ze. “Maar ik heb een leuk nieuwtje voor je”. Ik ga rechtop in mijn stoel zitten. “Enne”? Nu wordt ik nieuwsgierig. “Ik word oma” fluistert ze. “Wat leuk!” roep ik bijna iets te hard. Vertel! “Om een lang verhaal kort te houden, Germaine, mijn oudste is in verwachting. Mei volgende jaar” Ik laat haar vertellen en hoor hoe de hele familie zich erop verheugt en hoe eenieder op het goede nieuws heeft gereageerd.
“Het is mijn eerste kleinkind en ik kijk er echt naar uit”, vertelt ze. Een paar jaar terug werd een vriendin van me oma en toen keek ik er nog heel anders tegenaan. Raar is dat hè, nu zijn we een aantal jaren verder en nu vind ik het geweldig. “Wat heerlijk voor je” antwoord ik. Hier moeten we eigenlijk op toasten. “Goed plan” zegt ze. We zijn het zonder veel woorden eens en bestellen twee witte wijntjes. We laten de glazen klinken en nemen tevreden een slokje en laten het herfstzonnetje op onze gezichten schijnen. “Ik wil een of twee dagen in de week gaan oppassen”, zegt ze. “Lieverd als dat kan, dan is dat geweldig”, antwoord ik. Ze heeft het geluk dat ze op relatief korte afstand van haar dochter woont. “Als mijn dochter zwanger zou zijn dan zou dat bij mij niet tot de mogelijkheden behoren omdat ze veel te ver uit de buurt woont. Ik benijd je erom”. Ze glimlacht en neemt een slokje van haar wijn.
“Wat vind je moeder van het goede nieuws?”, vraag ik. “Van Germaine weet ik dat ze het leuk vond” antwoordt ze. “Heb je haar niet gesproken?” vraag ik weer. “Nee, hoezo, ik ben toch niet zwanger? “is haar antwoord. “Nou ja”, zeg ik, “dat niet, maar het is toch gewoon normale belangstelling om het goede nieuws samen te delen?” “Tja, zo werkt dat niet bij ons”, zegt ze. “Mijn moeder heeft zo haar eigen kijk op de dingen. Op je kleinkinderen oppassen vindt ze bijvoorbeeld not done. En mij feliciteren met mijn eerste kleinkind is vindt ze waarschijnlijk net zo stom als de buurman feliciteren met de verjaardag van de buurvrouw”. Zo’n idiote Hollandse gewoonte.”
“Ho ho ho” zeg ik opgewonden, “dat vraagt om uitleg, want ik snap het niet meer.” Ik neem een flinke slok en laat haar woorden even tot me doordringen. Leg me eerst eens uit waarom het nog done is om op je kleinkind te passen. “Nou”, zegt ze, “het ontneemt je alle bewegingsvrijheid, het legt je vast voor een dag en dan kun je op die dag niets anders meer. Is toch logisch?” Ik ben enigszins van mijn Apropos en zoek naar woorden. “Maar het kan toch ook zijn dat je het leuk vind om op je kleinkind te passen en je dochter een plezier te doen?”. “Luiers verwisselen is niet iedereen zijn ding” zegt ze. Daar heb ik niet van terug. Mijn glas is leeg en ik besluit om een rondje te geven ter ere van het goede nieuws.
“Mijn moeder en ik doen niet zo klef” verdedigt mijn vriendin zich. “Mijn moeder is enorm op haar vrijheid gesteld. Ze is een heel creatieve geest die haar hele leven in dienst stelt van de kunst. Je weet toch dat ze zelfs op hoge leeftijd nog van alles doet.” Ik knik meewarig maar ondertussen ratelt mijn brein onafgebroken door. Iets is hier vreemd maar ik kan de vinger er niet goed opleggen.
“Hoe heb jij dat dan vroeger gedaan?” vraag ik. “Nou heel gewoon”, zegt ze. “Ik heb altijd opvang gehad en mijn kinderen zijn ook groot geworden. Maar ik ga nu de beste oma van de wereld worden. Ik ga mijn kleinkind gruwelijk verwennen zodat hij of zij later zegt de liefste oma van de wereld te hebben.” Ze neemt een flinke slok en zegt: “laten we maar meteen iets lekkers bestellen, anders wordt ik nog helemaal teut van al die wijn. En daarna wil ik nog even bij Hunkemöller langs voor een lounge pak.” Ik steek mijn hand omhoog en wenk de bediening dat we nog een hapje lusten. Over het onderwerp oma is even alles gezegd.
