Het duurt nu al een paar dagen de afgrijselijke rellen in Frankrijk. Ze begonnen met het doodschieten van een 17-jarige jongen in een van de voorsteden van Parijs door de politie. Het was het vonkje dat de munitieopslag deed ontploffen. Het is meer als een kruitvat. De ergernissen over heel veel dingen komt nu boven. De radio meldt dat er crisisberaad wordt gehouden door president Macron die zijn staatsbezoek aan Duitsland heeft afgezegd.
Zulke escalaties heb ik vaker voorbij zien komen. We hebben allemaal nog Black Lifes Matter in het geheugen. Soortgelijk maar dan in de Verenigde Staten. Het is een opgekropte woede die ineens zijn weg naar buiten vindt. Voor de zoveelste nacht zullen in Frankrijk auto’s in puin gaan en bushokjes vernield worden. Hoe vaak hebben we dit soort beelden al niet gezien? Ik heb begrepen dat de woede met name komt van de gekleurde bevolking die door de politie veel vaker als hun blanke medeburgers doelwit is van controles en arrestaties. Etnisch profileren heet dat in Nederland geloof ik.
Hier mag etnisch profileren niet meer en in Frankrijk waarschijnlijk ook niet maar de praktijk is anders. Zeker in Frankrijk. Het filmpje waarin de executie van de puber is te zien is belachelijk vaak op ieder journaal te zien geweest. Maar ik begrijp heel goed dat dit net de druppel was die de emmer heeft doen overlopen. Er is zoveel aan vooraf gegaan. Deze agressie komt niet zomaar uit de lucht vallen. De oma van de doodgeschoten jongen heeft opgeroepen de rellen te staken. Het incident wordt door de beroeps protesteerders met liefde aangegrepen om te rellen. Wat dat betreft is het in Frankrijk niet veel anders als hier.
Deze week heeft de Farmers Defence Force ook opgeroepen om in Den Haag te protesteren. We zetten ons al schrap maar het bleek een heel zielige bedoening te worden. Het overleg met de boeren is geklapt en nu gaat het kabinet zelf een beleid verzinnen. De Farmers Defence Force heeft maar een kleine beperkte aanhang die volgens mij tanende is. Ze gaan het probleem veel te agressief te lijf wat hun sympathie kost. Hier zijn we nog lang niet vanaf. Maar wat het klappen van de onderhandelingen met de boeren betreft is dat er weer een halfjaar verloren is gegaan. Het is ongelooflijk hoe lang het kabinet het formuleren van nieuw beleid kan opschuiven. We hebben het over ons milieu en de klok tikt. Ach er is altijd wel een reden waarom we geen spijkers met koppen slaan. Het is om gek van te worden.
Net als in Frankrijk voorzie ik dat ook in Nederland eerdaags de bom barst. Ook hier bouwt zich een agressie op die op de een of andere manier zijn uitlaatklep moet vinden. Niet nu, want nu gaat Nederland op vakantie, maar op z’n laatst in september vallen de eerste spaanders. De gewapende vrede binnen de coalitie heeft al de nodige deuken opgelopen en het is maar de vraag hoe lang de vrede gewaarborgd kan worden. Maar ik ben niet de enige die zich afvraagt hoe de onderlinge verschillen nog langer gecamoufleerd kunnen worden.
Maar over het opbouwen van ergernissen kan ik een woordje meepraten. De frustratie als je lichaam niet doet wat je wil, als je ergernis op ergernis stapelt. Ergens moet die agressie en frustratie eruit. Een paar glazen wijn en je schopt tegen alle glazen huisjes. De stoom moet van de ketel maar uiteindelijk voel je je niet beter. Zo zullen het de duizenden import Fransen ook voelen. Het slachtoffer wordt niet weer levend, alles blijft uiteindelijk bij het oude. De politiekorpsen moeten op de schop maar dat duurt jaren. Deze verandering moet van binnenuit komen en er moet een mentaliteitsverandering plaatsvinden.
Frankrijk, van oudsher zeer chauvinistisch, moet aan de nieuwe orde wennen. Frankrijk is niet meer van de Fransen maar is, net als hier, een multiculturele samenleving geworden. Daar is nog niet iedereen aan gewend. Ik wens president Macron veel wijsheid toe want met alleen de rellen de kop indrukken is de klus nog lang niet geklaard. Er is een duidelijke stem van het volk te horen en daar moet iets mee worden gedaan. En dat niet alleen in Frankrijk. Ook hier in Nederland zijn vrij duidelijk bepaalde sentimenten te horen die nog onvoldoende door de regering worden opgepikt. Een goed politicus heeft hier een radar voor. Het is nog maar de vraag of alle signalen worden opgepikt. En als ze al worden opgepikt dan vraag je je af of er iets mee wordt gedaan.
