Deze week hoorde ik een bericht dat het kabinet het advies geeft om mobiele telefoons uit de klas te bannen, tenzij het een uitzondering betreft met een educatief karakter. Hoewel ik geen schoolgaande kinderen meer heb moest ik echt een zucht van verlichting slaken. Ik ben zo’n ouderwetse bitch die vind dat een telefoon niets in een klaslokaal te zoeken heeft.
Het schijnt dat een overgroot deel van de leraren ook voor zo’n verbod is. Dat kan ik me goed voorstellen want de aandacht verslapt gewoon als er weer een appje binnenkomt. Ook al kijk je maar een paar seconden op die telefoon dan gaat toch de concentratie gaat naar iets anders uit. Het lijkt me uitermate irritant en frustrerend te zijn als leraar als je gewoon ziet dat de aandacht naar iets ander uit gaat als naar de les. Het is natuurlijk niets nieuws onder de zon dat leerlingen er niet altijd zin in hebben en snel afgeleid zijn. Maar een trillend mobieltje is dat extra schepje er bovenop.
Persoonlijk vind ik het uitermate onbeschoft om in gezelschap met je telefoon bezig te zijn. Ga dan even weg, trek je terug, net zoals als je word gebeld. Je gaat ook niet bellen midden in een gezelschap. Het is een gebrek aan fatsoen. Vroeger waren dat regels die je door je ouders werden bijgebracht. Het woord etiquette wil ik al helemaal niet in de mond nemen. Het gaat om bepaalde basale gedragsregels die ervoor zorgen dat de omgang in gezelschap prettig verloopt. Daar zijn we met z’n allen behoorlijk van af gedreven. Zeker nadat de mobiele telefoon zijn intrede heeft gedaan.
Maar niet alleen in de klas zie je mensen die door hun mobiel scrollen. Overal waar je komt is iedereen met z’n telefoon bezig. Je hoeft maar een wachtkamer binnen te lopen en iedereen heeft z’n mobieltje vast. Zelfs als je debatten in de Tweede Kamer volgt zie je iedereen naar het schermpje turen. Tja en dat soort mensen moeten ons dan de wetten voorschrijven. Maar spelen met je mobieltje is niet de meest ernstige tekortkoming bij onze volksvertegenwoordiging.
Het lijkt wel alsof regel nummer 1 is dat de telefoon te allen tijde voorrang op alles andere heeft. Er zijn nog maar weinig mensen die durven te zeggen dat een telefoongesprek nu even niet uitkomt en de beller later wordt teruggebeld. Appjes horen meteen te worden beantwoord wat weer resulteert in de campagne “ik rij mono”. De boetes voor appen in de auto of op fiets of scooter kunnen wat mij betreft niet hoog genoeg zijn. Wat is dat toch dat we ons zo laten dwingen door die telefoon. Wat missen we allemaal als we niet á la minute reageren? Ik denk helemaal niets, maar ons hele leven is ongelooflijk jachtig geworden.
We scrollen door Facebook, Insta, Tik Tok, Twitter en wat niet nog allemaal. We zien de berichten, vinden er iets van en de volgende dag ben je allang weer kwijt wat je gisteren hebt gezien. Precies zoals nieuws- of sportverslaafden, hoe zielig is dat. Ze moeten alles gezien hebben maar twee dagen later is niets blijven hangen. Als je wat afstand neemt en dit soort fenomenen bekijkt kun je alleen maar het hoofd schudden. Men propt zich overvol met informatie die als water langs je afstroomt. Ze worden er niet intelligenter door noch dat ze hiermee indruk maken op hun omgeving.
Er moeten eigenlijk gedragsregels voor telefoons komen. Hoe om te gaan met dat ding tijdens je werk, privé of op school. Het is toch een belachelijk gezicht als je een restaurant binnenloopt en naar een tafel voor vier personen kijkt waarbij iedereen op zijn mobieltje bezig is. Er zijn al restaurants die geen telefoons op tafel dulden maar ze zijn op één hand te tellen. Ga je nu gezellig met z’n allen uit of is die rot telefoon weer belangrijker? Ook schijnen er gezinnen te zijn die geen telefoons tijdens de gezamenlijke maaltijd accepteren. Dit idee kan ik alleen maar toejuichen.
Al op jonge leeftijd krijgen kinderen een telefoon in de hand geduwd om spelletjes te doen zodat ze even zoet zijn. Logisch dat ze als puber niet meer zonder kunnen. Het is een maatschappelijke discussie waard: wanneer krijgt een kind een eigen telefoon? Op dit moment zie ik dat alle kinderen van de brugklas al een eigen telefoon hebben. Maar genoeg basisschool kinderen hebben er al eentje. Persoonlijk vind ik dat meer als belachelijk maar ik snap ook dat je niet wilt dat je oogappel niet het enige kind is dat er geen heeft.
Zoals eerder gezegd is de maatschappij echt toe aan bepaalde gedragsregels met betrekking tot de mobiele telefoon. Als volwassenen hier niet fatsoenlijk mee weten om te gaan, hoe kunnen ze het dan aan hun kinderen overbrengen? Maar nog belangrijker vind ik dat mensen beseffen dat het eindeloze gescrol op de telefoon hun leven niet beter maakt en dat het eigenlijk schofferend gedrag in gezelschap is. Er is niets op tegen als je in de wachtkamer van de tandarts je telefoon grijpt maar bij een gezellig etentje hoort dat rotding niet op tafel tenzij je een foto van de geweldige dis wilt maken. Zo zijn er voorbeelden te over en diep in ons hart zijn we het er mee eens.
