Tijdens een van mijn slapeloze nachten realiseerde ik me dat er oneindig veel vormen van hulp bieden en krijgen zijn. Daarmee bedoel ik hoe mensen er mee omgaan.
Hier praat ik over mijn eigen ervaringen. Er zijn mensen die hun hulp aanbieden en waar je dankbaar gebruik van maakt. Ik zit midden in een verbouwing van de keuken en dat zijn er heel veel lieve buren die ons aangeboden hebben om bij hen te komen eten zolang we in de rotzooi zitten. Het is een lief over en weer gebaar zonder al te moeilijke gedoe.
Toch gaat het niet altijd zo simpel. Ik herinner me een buurman die altijd en eeuwig voor iedereen klaar stond maar zelf zou hij nooit om hulp vragen. Als hem hulp aangeboden werd wimpelde hij het vriendelijk af. Daar hadden mensen soms moeite mee. Een goed bedoelde geste werd steevast beleefd afgewezen. Die afwijzing deed pijn en viel niet altijd in goede aarde. Leven en laten leven is het motto. Accepteren dat iemand geen hulp wil is altijd makkelijk.
Dan is er nog een andere categorie van mensen die hulp heel goed kunnen gebruiken maar die koste wat het koste anderen niet tot last willen zijn. Mensen waarbij je moet aandringen, bijna smeken, om hulp te mogen bieden. Dat is een moeilijk soort mens omdat ze anderen niet tot dank verschuldigd willen zijn. Als het echt niet ander kan dan laten ze hulp wel toe maar verwacht geen dank, want dat uitspreken is zo goed als onmogelijk. Net zo als dat er mensen zijn die het woord sorry onmogelijk hun strot uit krijgen.
Woelend in mijn bed bedacht ik hoe fijn het toch is als hulp bieden en hulp krijgen, zonder veel woorden, heel makkelijk over en weer gaat. Niets fijners als een warm woord van dank, recht uit het hart, een vanzelfsprekendheid. Gewoon zonder ingewikkelde plichtplegingen
Waarom is het voor bepaalde mensen toch zo moeilijk hulp te aanvaarden? Waarom willen ze zo veel mogelijk afhouden en proberen alles zelf te klaren? Hulp kopen vinden ze geen probleem. Voor iets wat ze niet zelf kunnen oplossen wordt iemand ingehuurd en voor zijn diensten betaald. Daarmee is alles netjes en clean afgehandeld en hoeft het woord dank niet te vallen. Nou ja, behalve bedankt en tot ziens. Zou dit zijn omdat ze zich anders genoodzaakt of zelfs verplicht voelen om de ander een wederdienst te moeten bieden? Om niet met dit gevoel geconfronteerd te worden wijzen ze hulp af en kopen die liever in. Een interessante theorie waar een psycholoog waarschijnlijk antwoord op kan geven.
Hoe langer ik er over nadenk hoeveel verschillende manieren ik zie hoe mensen met hulp bieden en accepteren om gaan. Gelukkig zie ik ook mensen die zwaar aarzelend hulp aanvaarden maar super blij zijn als ze hulp kunnen bieden. Daar waar voor de een de drempel laag is, is hij bij een ander verrassend hoog. Persoonlijk heb ik geleerd dat het een weegschaal moet zijn die in balans is. Het geven moet in verhouding staan met het nemen.
Er zijn situaties waarbij mensen meer nemen als dat ze geven en dat leidt tot onprettige situaties en andersom ook. Waarbij ik bepleit dat het niet op elk grammetje afgewogen moet worden. Er zijn tijden dat ik meer hulp bied dan aanvaard maar er zijn evengoed tijden dat ik even meer neem als dat ik kan geven. Binnen de familie en onder vrienden moet dat kunnen maar ook bij mensen die niet tot de inner circle behoren. Waarom niet dat oude vrouwtje de straat over helpen? Door hulp te bieden ga ik me beter voelen maar ook als mijn buurman voor me kookt als mijn keuken afgebroken is.
Om een lang verhaal kort te houden; mensen die hulp weigeren missen iets. Ze missen die liefdevolle interactie tussen mensen die iets voor elkaar kunnen betekenen. Ze plaatsen zich, in bepaalde mate, buiten de maatschappij. Ze kunnen niet de blijdschap voelen als ze iemand geholpen hebben en niet de vreugde als iemand jou geholpen heeft. Het individualisme is doorgeschoten maar je doet er niets aan. Het is iets van alle tijden.
