Het leek een leuk idee toen we met corona eind november in bed lagen. Het weer was koud en nat en zoals dat in de herfst gaat was het ook nog eens heel vroeg donker. Dan spreekt een zonnig, warm klimaat je absoluut aan. Alleen was het nog heel ver weg. Omdat onze reisgenoten in Amsterdam wonen werd er besloten van Schiphol te vliegen. Onze mijlpaal was dus snel geplaatst alleen moesten we nog een half jaartje wachten.

Zoals dat altijd gaat sta je een dag van tevoren met het open koffertje te stressen. Het is iets wat ik nooit goed heb gekund: travelling light. De keuzestress slaat genadeloos toe en op het moment dat je in de auto zit bedenk je al wat je allemaal bent vergeten. We waren gewaarschuwd voor chaotische toestanden op onze nationale luchthaven en waren daarom ruim op tijd aanwezig. We hadden geluk want de rijen waren extreem lang maar gezien het aantal mensen mochten we niet klagen.

Hoewel ik me iedere keer weer voorneem niet met een prijsvechter te vliegen moest ik me toch weer in een veel te kleine vliegtuigstoel persen. Het is maar voor drie uur hield ik me voor. Met drie baby’s op standje burenruzie moet je wel af en toe ontspanningsoefeningen doen. Ik had vooral medelijden met de ouders die er niet in slaagden hun kroost te kalmeren.

In het donker rijden in een onbekende omgeving vind ik altijd een uitdaging. Dankzij onze Google Maps dame reden we zonder omwegen maar ons verblijf. Maar je ziet de omgeving totaal niet wat het des te spannender maakt waar je terecht komt. Pine Cliffs Resort was onze bestemming. Spannend was het al om langs de portier te komen en dan zit je ineens in een sprookjesachtige omgeving. Diverse prachtig verlicht fonteinen leidden ons naar het hoofdgebouw waar de receptie zich bevindt. De Moorse invloeden zijn overal duidelijk zichtbaar.

We komen moe maar heel verwachtingsvol in ons appartement aan dat beslist niet teleurstelt. Twee badkamers met annex badkamers voor twee stellen met een ruime woonkamer en keuken. De keuken is uitstekend geoutilleerd. We treffen een vaatwasser, wasmachine en droger aan naast de normale apparatuur. We zijn tevreden gasten.

Hoe heerlijk is het als je de volgende morgen wakker wordt en je ziet een prachtige parkachtige omgeving om je appartement? We gooien de terrasdeuren open en beginnen te genieten. Bij de ingang van het resort ligt een supermarkt waar we alles vinden voor een heerlijk ontbijt. Idealer kan bijna niet. Omdat we in donker zijn aangekomen zijn we heel nieuwsgierig om onze omgeving te verkennen. Het complex blijkt enorm te zijn. Wat meteen opvalt is dat alle groenvoorzieningen ongelooflijk mooi zijn. Verschillende kleuren bougainville bloeien overvloedig en eigenlijk alles wat kan bloeien staat in bloei en in tegenstelling tot mijn eigen tuin is er geen sprietje onkruid te bekennen. De golfbanen liggen er piekfijn bij. Ik realiseer me nu ook hoe dit park aan zijn naam is gekomen. Het resort ligt op een Cliff en er staan heel veel prachtige oude pijnbomen. Er is een lift (en natuurlijk ook trappen voor de sportievelingen) die een paar verdiepingen naar onder gaat. Vandaar loopt een vlonder pad met trappen naar het strand. Bij deze lift heb je een geweldig uitzicht en zie je hoe hoog de kliffen eigenlijk zijn. We willen het strand zien en lopen het pad dat naar een prachtig strand voert. Dit vraagt wel enige inspanning en is niet geschikt voor mensen die niet goed ter been zijn. Maar ook met een buggy voor de kleintjes is dit wat lastiger. Eenmaal beneden wacht je een adembenemend mooi zandstrand, heel veel ligbedjes en een goed geoutilleerde strandtent waar de champagne klaar staat. Ja, het resort is van niveau en een van de luxe standbedjes kost toch al snel zo’n € 90,00 per dag. Ook zijn er restaurants te over maar als we online de menukaart bekijken dan schrikken we toch van prijzen van € 50,00 voor een biefstukje. Het prijsniveau is aangepast aan de internationale golfer waar geld een onderschikte rol speelt.

We besluiten de eerste avond in Albufeira te gaan eten dat maar zo’n 15 km is verwijderd. Nu waren we gewaarschuwd dat Albufeira een apart publiek trekt maar het blijkt vele malen erger als verwacht. Ronduit ordinair. Het is de Portugese versie van Loret de Mar. Zon en zuipen en dat tegen laagst mogelijke tarieven. We wandelen wat door het oude centrum maar het kan ons beslist niet bekoren. We komen bij een aardig restaurant wat goed scoort bij de recensies van Google maar we zijn de enige gasten. Misschien zijn we voor Portugese begrippen wat vroeg als we tegen 19:30 uur neerploffen. De bediening is Oekraïens en een vraag of het met de familie goed gaat levert bijna tranen op. Het blijft moeilijk, je wil je betrokkenheid tonen maar de emoties lopen hoog op. Toch worden we supervriendelijk en behulpzaam geholpen een keuze op de menu kaart te maken. We kiezen voor twee traditionele visschotels en laten ons verrassen. Dit etablissement was geen verkeerde keuze want het was heerlijk eten voor een redelijke prijs. De enige nare smaak die we blijven houden is onze impressie van de plaats Albufeira. Veel dronken, kreeftrode Engelsen en Duitsers waar we ons niet mee kunnen identificeren. Hier willen we niet terugkomen.De heren van ons gezelschap genieten van de 9 holes baan van Pine Cliff Resort. Het is een niet al té moeilijke baan maar er hoort wel een opmerking over hole 6 bij. Hier sla je af waarbij de bal over een ravijn wordt geslagen. De afstand die overbrugt moet worden verschilt eigenlijk helemaal niet zoveel van de rest van de holes maar er is toch iets wat zich in de hersenen afspeelt. Met de afgrond voor ogen lijkt het ineens veel moeilijker. Maar wie zijn balletje 140 meter kan slaan moet dit geen probleem zijn. De echt ervaren spelers kunnen overigens ook de afslag van 180 meter gebruiken.

Met de teleurstelling over Albufeira nog in het hoofd bezoeken we Loulé. Hier moet volgens de reisgids een overdekte markthal zijn die meer als 100 jaar oud is en recent gerenoveerd is. De markthal is snel gevonden en we zijn aangenaam verrast. Van toerisme lijkt hier niets terug te vinden. Het is een rustige, mooie markthal waar we veel foto’s maken. Hier worden echt alle etenswaren aangeboden die de charme van de Algarve weergeven. Heerlijke kruiden zoals piri piri en oregano maar ook honing uit de steek en de befaamde sardines. We wandelen door de omgeving van de markt die ook prachtig gerestaureerd is en drinken koffie met pastel de natas op een binnenplaats van een Moors aandoend gebouw. Het voelt echt goed om in deze met palmen beplante oase rust te vinden en te genieten van de Portugese Zuidkust. Het contrast met Albufeira had niet groter kunnen zijn.

Naast Loulé bezoeken we ook Faro en Lagos waar we soortgelijke ervaringen hebben. Portugal doet veel moeite om zijn cultureel erfgoed te bewaken en investeert duidelijk in restauratie van oude stadskernen en gebouwen met historische waarde. Ze kiezen ook heel bewust om windmolens en zonnepanelen buiten het zicht van de toerist te houden. Jammer is dat in voorgaande decennia het toerisme vrij spel heeft gehad. Hiermee bedoel ik dat de hele Algarvekust volgebouwd is. Er is werkelijk geen millimeter aan de kust onbebouwd gelaten en dat is jammer. Ik heb geen idee of er in Portugal zoiets als een bestemmingsplan bestaat. Het enige wat ik kan waarnemen is dat de meeste gebouwen laagbouw zijn en een lichte kleur hebben. Ongerepte natuur vind je alleen nog maar als je landinwaarts gaat en dat is jammer.

Voor golfliefhebbers is de Algarve een eldorado. Er zijn echt heel veel banen en het klimaat is geweldig om in te spelen. Al worden mijn woorden onmiddellijk gelogenstraft want volgens de weerkaarten zijn er gisteren temperaturen van meer als 40 graden bereikt. Dan lijkt me zelfs golf niet meer leuk. Maar laten we het erop houden dat dit uitschieters zijn want gisteren werden ook in Nederland temperaturen van ver boven de 30 graden bereikt. Als ik een rapportcijfer moet geven dan krijgt de Algarve een dikke acht maar houd je verre van Albufeira want dat scoort een dikke twee.