Het is heerlijk om door zomers Europa te kachelen en de wereld vanuit je eigen coconnetje te bekijken. Ik kijk naar buiten en vergelijk zo de verschillende landen. Sommige zijn verder wat betreft energie transitie dan anderen. Kortom elk land heeft zo zijn eigenheden. Je leest er het nodige over in de krant maar ik wil het altijd zelf ervaren.

Ons vakantieadres voert ons door verschillende landen. We doorkruisen Duitsland, België, Luxemburg, Zwitserland en Frankrijk om van en naar Italië te komen. Dat zijn al snel 6 landen, Nederland nog geeneens meegeteld. Maar allemaal behoorlijk verschillend. Bovendien is het “hoogseizoen” in alle landen. Ieder jaar weer vervloek ik dit seizoen want het is steevast te warm en te duur. Waarom ik dan toch in deze tijd op pad ga? Dat heeft met mijn reisgenoten te maken, persoonlijk verkies ik het voor- of naseizoen. Maar goed ook binnen deze periode van volksverhuizingen kun je redelijk rustig rijden mits je de zwarte zaterdagen vermijden. En zelfs op de zogenaamde zwarte zaterdagen kun heerlijk doorrijden mits je bepaalde snelwegen vermijdt. Met andere woorden, als je op de Route du Soleil onder Lyon vaststaat is dat je eigen schuld. Met een beetje voorbereiding kun je een hele hoop ellende vermijden.

Ik ben iemand die luidkeels in de auto commentaar geeft op de medeweggebruiker. Zolang ik alleen in de auto zit stoort niemand zich hieraan maar richting vakantie wordt mijn eega hiermee geconfronteerd. En dat is een dingetje wat hij nog nooit heeft begrepen. Ik foeter ongegeneerd op vrijwel caravan die we passeren. De woorden: “die kut caravan hoort van de weg gehaald” klinken meer als één keer. Op de een of andere manier neemt hij dit heel serieus op en gaat hierover in discussie. Dat kan verkeerd vallen en voor we het weten zijn we in een woordenwisseling beland die toch richting ruzie dreigt te gaan. Waarom neemt hij het in vredes naam op voor die kut campers en caravans? Als hij zou zeggen: “je hebt helemaal gelijk schat” en verder binnenpretjes zou hebben, was de kou uit de lucht. Maar het gaat hard op hard. Ik kan nu eenmaal niet het woord caravan uitspreken zonder kut ervoor. Aangeboren afwijking, ben ik bang. Maar goed, na bijna 25 jaren huwelijk, zou je dit eigenlijk moeten snappen.

Terug naar de serieuzere zaken. We gaan dus richting Italië en ik verheug me enorm op het heerlijke eten aldaar. Maar sinds twee jaren is daar een mevrouw Meloni aan het roer. Het equivalent van onze meneer Wilders. Merk ik daar iets van als toerist? Nee, dus. Dat geeft hoop voor Nederland. Italië was, afhankelijk waar je komt, soms een enorm rommelig land. Dat is verleden tijd. Althans, met enige nuance, die delen die ik heb gezien. Het oogt schoon en opgeruimd maar ik praat dan over Noord Italië. Het was in Sicilië waar ik de grootste vuilbelten op straat heb waargenomen. Misschien is het wel appels met peren vergelijken. Het Noorden is vanouds veel rijker en heeft een totaal andere cultuur als het Zuiden. Ik vind het te vergelijken met België waar Vlaanderen totaal anders is als Wallonië.

Maar er is iets in Italië wat mijn aandacht heeft getrokken. In heel (Noord) Italië zie ik verlaten huizen. En dan zo verlaten als in ruïne en bijna opgeslokt door de natuur. Dat is per definitie iets wat je hier niet ziet. Goed, soms kom je een vervallen schuur tegen maar dat was het dan ook wel. Daar zie je echt verlaten huizen, hoeves, kerken of fabrieksgebouwen. Een muur van groen betekent dat de natuur bezit van dit soort objecten neemt. Voor mij als Nederlander is dat vreemd. De grond moet toch aan iemand toebehoren en waarom doet die eigenaar er niets mee? Als je geen geld voor restauratie hebt dan verkoop je de boel toch? Blijkbaar is er iets anders gaande want ik zag dit soort objecten best vaak. Ik hoop dat ik ooit een verklaring vind voor dit fenomeen. In bepaalde landen zag ik heel vaak een onafgemaakt huis. Dat betekent simpelweg dat het geld voor verder bouwen op is en de eigenaar op betere tijden wacht. Welke redenen schuilt achter dit verval van gebouwen in Italië?

In Nederland heeft pakweg zo’n 40% van de huizen zonnepanelen. Best hoog realiseer ik me ineens. Ons elektriciteitsnet ligt niet voor niks overhoop. Maar geen enkel land waar we doorheen reden had zoveel zonnepanelen. Je ziet ze wel maar veel sporadischer. Bizar want de zon schijnt er veel meer als hier. Daar is nog duidelijk een groeimarkt. Hier ligt de markt voor zonnepanelen onmiskenbaar op z’n gat. Ook het aantal windturbines, vind ik, is een graadmeter hoe een land met z’n energietransitie omgaat. Italië loopt wat achter voor mijn gevoel. Maar toch ook daar zie ik regelmatig oplaadpalen voor elektrische auto’s, weliswaar niet zoveel als hier, maar toch nog genoeg. Je kunt dus gewoon met je Tesla naar bella Italia. Ook de landen erheen ondersteunen de elektrische karren royaal. In Nederland is populistisch rechts geen fan van de energietransitie en dat, vermoed ik, zal in Italië ook wel spelen. We zitten in een agriturismo waar de eigenaren zeer begaan zijn met de natuur en mee willen in de vaart der volkeren voor wat betreft energiemanagement. Uit gesprekken begrijp ik dat het ze niet makkelijk wordt gemaakt.

Tien dagen weg en stof voor meerdere columns. Voor vandaag was dit het. Observaties over de energietransitie in Italië en de kut caravans op de Europese snelwegen. Er is nog veel te vertellen.