De zomer is over zijn hoogtepunt heen. Na een weekje zweten zijn de temperaturen ineens heel goed te hebben. Het wereldnieuws is van hetzelfde als dat van de laatste zes maanden. Donald Trump weet heel handig zich iedere dag weer in de schijnwerpers te plaatsen. Terwijl ik er zo over nadenk kan ik niets anders concluderen dat de man toch een behoorlijke persoonlijkheidsstoornis moet hebben.
De ontmoeting met Poetin in Alaska, twee dagen geleden is volgens de media op niets uitgelopen. Ik vraag me serieus af of men inderdaad op een staakt het vuren in Oekraïne had gerekend? Niet om het een of ander maar voor mij stond al bij voorbaat vast dat er niets zou uitkomen. Graag leg ik uit waarom ik deze conclusie vooraf heb getrokken. We hebben het met twee uiterst onbetrouwbare personen te maken. De lijst met bewijzen van onbetrouwbaarheid is heel lang en wereldwijd bekend. Dat Poetin geen vrede in Oekraïne wil heeft het afgelopen jaar wel duidelijk gemaakt. Er is genoeg over en weer gebeld zonder ook maar een spoortje van resultaat. Waar meneer Poetin van af wil dat zijn de economisch sancties tegen Rusland. Dat levert geen inkomsten op en het oorlog voeren is een kostbare aangelegenheid. Dus zal hij proberen een leuke “deal” met Trump ambiëren. Waar vroeger de aardgas inkomsten nog leuk aantikten, deze bron is langzaam aan het opdrogen. Steeds meer afnemers gaan op zoek naar andere aanbieders. Saillant detail is het gegeven dat Trump India met torenhoge tarieven opzadelt omdat zij nog steeds afnemer zijn van Russisch gas.
Er zijn drie machtsblokken in de wereld: VS, Rusland en China. Kort door de bocht komt het erop neer dat ze allemaal het belangrijkst willen zijn maar elkaar op bepaalde punten nodig hebben. In dat spelletje armpje drukken komt Europa niet meer aan bod. Dat bewijst het feit dat Poetin en Trump spreken over de situatie in de Oekraïne maar de Zelensky niet wordt uitgenodigd. Hoe schofferend kan het zijn? In allerijl was er voorafgaand aan de top een video conferentie met een aantal Europese leiders die bezorgd waren dat Oekraïne verkwanseld zou gaan worden. Zelfs NATO baas Mark Rutte was aangeschoven evenals Ursula van der Leije. Meneer Trump wordt met fluwelen handschoenen aangepakt en niemand die hem eens stevig toespreekt. Het incident eerder dit jaar met Zelensky bij diens bezoek in Washington staat nog iedereen voor de geest. Ik heb nooit op politiek gebied een gênanter moment gezien. Niemand wil de grote bullebak boos maken. Want als hij zijn steun intrekt dan zijn we als Europa gezien.
Het besef in Europa was een maand na de inauguratie al dat we als de sodemieter heel snel moeten herbewapenen en onze eigen boontjes moeten doppen. De oude wereld orde is verleden tijd en we moeten snel schakelen als Europa. Maar daar ligt de achilleshiel van de EU. We blijven praten, vergaderen, praten, nadenken, aanpassingen en nog meer praten. De slagvaardigheid van Europa is nog minder als een slak bij de Olympische Spelen. Het is een afspiegeling van de politiek zoals die ook in Nederland is. Niemand gunt elkaar het licht in de ogen, compromissen zijn termen uit de vorige eeuw, en vooral veel bekvechten en in cirkeltjes draaien. Terwijl Europa aan het navelstaren is probeert een slimme Poetin Trump over te halen de economische sancties op te heffen. Poetin is totaal niet van plan zijn greep op de Donbas en Krim te laten verslappen. Dat is gebied dat volgens hem al van oudsher bij Rusland hoort. Uiteraard is de Oekraïne het daar niet mee eens en verandert het gewoon niets aan de huidige situatie. Her en der lees ik over de abominabele economie van Rusland. De greep op de bevolking is bijna strenger als ten tijde van de Sovjet Republiek. Persvrijheid is er sinds het uitbreken van de oorlog niet meer. Ik ben soms geneigd te denken in termen van “die rot Russen” maar de bevolking is zwaar geknecht en totaal geïndoctrineerd.
Europa moet snel weer een hechte club worden onder het motto “samen staan we sterk”. Rusland is wat betreft import veel meer van Europa afhankelijk dan van de VS. Als we ons gas elders inkopen dan is er hartelijk weinig wat we uit Rusland kunnen importeren. De economische sancties worden weliswaar gedeeltelijk omzeild maar toch doen ze pijn en strenger toezicht zal zeker iets bewerkstellingen. Alleen zo kunnen we Poetin van gedachten doen veranderen. Als Europa het interne gekibbel zou laten varen en een eenheid vormt dan kunnen we ineens een belangrijke speler in de geopolitiek worden. Maar zo ver is het nog lang niet.
Ik kreeg deze week echt kromme tenen toen ik Jack van Gelder een warrig verhaal hoorde ophangen dat Nederland Europa moe was en dat we daar niets meer te zoeken hadden. Sommige mensen hebben niet het talent verder te kijken dan het voetbalveld lang is. Het is duidelijk dat de verkiezingspraat is begonnen. Vooralsnog geniet ik van mijn heerlijk vredige zondagmorgen.
