Je bent Youp niet. Dat hoor ik als ik mijn verhaaltje klaar heb en voorlees en om feedback vraag. Nee, natuurlijk ben ik Youp niet. Youp is Youp en kan alles schrijven. Hij heeft overal schijt aan. Ik ook maar hier werkt het niet zo makkelijk. Ik heb namelijk een partner die als conflict vermijdend door het leven gaat. Opposites attracts zullen het maar noemen. Hij denkt na en handelt dan terwijl ik mijn verhaaltje schrijf en veel minder nadenk over mogelijke consequenties.
Maar laten we het vooral niet groter maken dan het is. Ik ben een hobby columnist met een minimaal bereik. Mijn man dicht mij een veel groter bereik toe omdat het woord internet bij hem de bijsmaak heeft van iets oneindig groots. Nou, ik verschil daarin behoorlijk van mening. Maar goed, er moet een paaltje worden geslagen en als mijn lezersaantal ongeveer gelijk is aan mijn volgers op Instagram dan krijg ik al een kleur. Zelf denk ik meer aan een fractie daarvan. Waar onze discussies zich vooral toespitsen is dat vrienden en/of kennissen zich door uitspraken van mij beledigd kunnen voelen. Het is nu eenmaal zo dat niet iedereen zich meldt en roept: “wat flik je me nu?”
Om te beginnen heb ik nog nooit een reactie ontvangen van iemand die zich gekwetst voelde. Ook heb ik nog nooit iemand gehoord die vond dat ik wel erg gewaagde uitspraken heb gedaan. Geboren en getogen in de Limburgse hoofdstad weet ik dat het een beetje een volksmentaliteit van de Limburger is om zich daar niet direct over te uiten maar dit achter je rug om te doen. Ja, weer een kritische uitspraak over mijn dorpsgenoten waarvoor ik op de brandstapel moet maar het is wel een dingetje om mee rekening te houden. Deze theorie volgend zou er dus achter mijn rug om geluld moeten worden. Nou die indruk heb ik niet bepaald maar mijn naïviteit is wel legendarisch.
Om een lang verhaal kort te houden ik had in mijn laatste verhaaltje een zaak beschreven die in mijn directie omgeving speelde. Uiteraard zal ik nooit namen noemen maar desalniettemin zouden mensen zich meteen in het verhaal herkennen. En erover struikelen was de conclusie van mijn eega. Hij bezwoer me het stuk niet te publiceren omdat ik “ons” dan ongetwijfeld in de problemen zou brengen. Hoewel ik me in eerste instantie er hevig tegen verzette heb ik na een nachtje malen besloten het verhaal niet openbaar te maken. Als het mij alleen betrof had ik het wel gedaan maar het idee dat iemand anders hiervan last zou ervaren zat me niet lekker. Nee, ik ben Youp niet, moet ik eens te meer concluderen. Die ligt lekker op een Siciliaans strand zijn nieuwe column voor aanstaande zaterdag te componeren. Het is voor mij nu al duidelijk dat het over ons nieuwe kabinet gaat waarvan we binnenkort de namen zullen horen. Misschien slaat hij voor een keertje Siewert over.
Maar er is een andere uitspraak die de afgelopen weken in mijn brein is blijven hangen. Het gesprek ging over conflict vermijdend gedrag. Iemand vertelde trots dat hij “tot hier” er bij klanten in had gezeten, wijzend op zijn elleboog. Met andere woorden: mensen naar de mond praten om je doel te behalen. Ik was even perplex omdat ik het maar zelden meemaak dat mensen dit zo open en eerlijk vertellen. Natuurlijk ga ik dan meteen bij mezelf te rade of ik dit ook heb gedaan. Nee, een ding is zeker, dit zou ik gewoon nooit kunnen. Ik zit hier geen waardeoordeel uit te spreken want omdat ik dit niet kan, heb ik het me vaak onnodig moeilijk gemaakt. Ik ben zo’n trut die veel te recht door zee is. Een pokerface is me ook al niet gegund dus als ik iemand tegenkom die ik niet moet, is dat al op kilometers afstand zichtbaar. Ik heb merk het doorgaans vrij snel aan non-verbale communicatie als mensen niet oprecht zijn. Ook al komt het niet meteen bovendrijven, mijn intuïtie laat me zelden in de steek. Eigenlijk ben ik best wel jaloers op mensen die altijd tegen iedereen aardig kunnen zijn ongeacht of het hun beste vriend of vijand is. Ik kan gewoon niet huichelen en ik weet niet of ik er wel aan moet beginnen. Bij mij geldt: what you see is what you get. Makkelijk toch?
Maar terug naar de censuur van mijn suffe verhaaltjes. Ik ben gezwicht deze keer maar ik wil het als een hoge uitzondering zien. Ik wil niet bij alles wat ik schrijf bang moeten zijn dat ik het een of andere tere zieltje kwets. En als dat zo is, dan roep ik iedereen op dit bij mij te melden. Dan kunnen we erover praten en als we het niet eens worden dan kunnen we concluderen dat “we agree to disagree”. Maar de dialoog is belangrijk en daar sta ik absoluut voor open. Dat is nu precies het verschil tussen mij en Youp. Daar kun je wel en lezersbrief heen sturen maar ik kan me voorstellen dat je geen antwoord krijgt. Nee, ik ben Youp niet.
