Je wacht er lang op en voor je het weet is de vakantie alweer om. We hadden er allemaal zin in om uit dit koude Nederland te ontsnappen maar Tunesië bleek helaas niet veel warmer. In ieder geval scheen de zon toen we landden in Tunis. Op het eerste gezicht zagen we moderne westerse gebouwen maar vrij snel waren de typische Tunesische gebouwen zichtbaar. Stel je vierkante blokken voor zonder de voor ons bekende daken. Allemaal witte kubussen die in- en rond elkaar zijn gebouwd. Vrijwel zonder uitzondering bladdert de verf eraf en zie je de bittere armoede die het land kenmerkt.

Ik zit in het busje dat ons naar onze vakantiebestemming Hammamet moet brengen en observeer de boel. Na 500 meter is al duidelijk dat het een land zonder verkeersregels is. Het is een kwestie van doorrijden en vooral niet aarzelen. Onze chauffeur heeft de voorkeur om op twee rijbanen tegelijk te rijden. Dit heeft als grote voordeel dat je snel naar links en naar rechts kunt. Net buiten de stad bereiken we een tolstation dat een exacte kopie is van een Frans péage station. Frankrijk is het grote voorbeeld. Maar het spelletje heet: “zoek de tien verschillen”. Die zijn heel snel duidelijk. Daar waar je het tolstation in rijdt staan mensen eten te verkopen. Alle auto’s moeten snelheid minderen en dan kun je en passant een bosje tijm of een zakje met soepstengels kopen. Slim bedacht.  Hier in Europa zou je heel snel van die plek verwijderd zijn maar het is tenslotte Noord Afrika. De snelweg zelf is van redelijk goede kwaliteit maar verwacht geen vangrail of iets dergelijks.

Net als ik wil wegdommelen door het monotone geluid en het zonnetje op mijn hoofd zie ik in mijn rechterooghoek iets wat mijn aandacht trekt. Er rijdt een scooter op de snelweg die een wheelie maakt. En dat niet eventjes maar de hele tijd. Ondertussen doet de berijder allerlei acrobatische trucjes. We staren met z’n allen met open mond naar het levensgevaarlijke schouwspel totdat we hem voorbij zijn. Pas dan realiseer ik me dat ik er een foto van had moeten maken. Dit gelooft niemand! We rijden verder en passeren veel olijfboom- en wijngaarden. Hier zie ik talloze kuddes met geiten of schapen met een herder. Om van de ene wei naar de andere te komen leggen ze een stuk over de vluchtstrook van de snelweg af maar ik zie ook herders in de schaduw van een boom een tukje doen. Dat zul je hier niet zo snel zien. Wat ook een nieuw beeld is zijn de verschillende fruitkraampjes langs de snelweg. Er staan een aantal kratjes opgestapeld en er worden sappige aardbeien verkocht. Wil je aardbeien dan stop je gewoon en neemt een bakje mee. Nu zijn fruitkramen langs de weg niets nieuws maar langs de snelweg is het voor mij weer een nieuw fenomeen.

Na een uurtje bereiken we onze bestemming. Het valt me op dat we de hele weg vanaf het vliegveld niet één stoplicht zijn gepasseerd. Zo kan het dus ook denk ik. Het hotel staat in groot contrast met wat ik tot nu toe heb gezien van Tunesië. Het is ruim en modern opgezet en het ontbreekt ons aan niets. De contrasten zijn groot. Ik ben erg gefocust op de vluchtelingen waar hier zoveel over geschreven is. Gedurende de hele week heb ik niet één kunnen waarnemen. Dat zal niet betekenen dat ze er niet zijn. Het wordt waarschijnlijk goed uit het zicht van de onnozele toerist gehouden. Deze toerist valt het wel op het er regelmatig politiebarricades zijn. Meestal staan er een agent of drie te kletsen met weinig oog voor het passerende verkeer. Ik hoor mijn reisgenoot het woord “schijn veiligheid” in de mond nemen. Ik denk er over na en kom tot de conclusie dat hij gelijk heeft. Wat is hier het doel van? Ik weet het niet. We maken een uitstapje naar Carthago bij Tunis waar onze chauffeur op enig moment een stopteken krijgt. Zodra de agent in de gaten krijgt dat er vier toeristen in de taxi zitten wuift hij ons door. Ik vond het bijna jammer omdat ik me afvroeg waarom hij werd aangehouden en ik het nu nooit zal weten. Wat is het idee achter dit politievertoon? Op de grote doorgangswegen zie ik gepantserde politiebusjes staan. Iets wat ik nog niet eerder in een vakantieland heb gezien.

Onze chauffeur kent alleen maar de “aan” modus en vertelt ononderbroken over zijn land en zijn godsdienst. Hij is trots op zijn land en alle nieuwe dingen. Het blijkt dat hij het land nooit is uit geweest en daarom snap ik zijn chauvinisme. Hij ratelt met veel enthousiasme allerlei feiten op over de Tunesische economie. Het stuk van Tunesië wat wij te zien krijgen is de graanschuur van het land. Een groot deel van het land is woestijn maar die hebben we niet gezien. Bovendien spaart hij voor een bedevaart naar Mekka. We krijgen alle regels opgesomd waaraan een goed islamiet hoort te voldoen. Ik heb mijn hele leven nog geen Christen ontmoet die zo begaan was met zijn godsdienst. Het blijkt maar weer dat de Islam springlevend is en het Christendom tanende is.

We zijn een week in Tunesië en kunnen absoluut niet zeggen dat we het land goed hebben leren kennen. Het lijkt wel alsof alles tijdens ons verblijf anders is als normaal. Het heeft drie jaar amper geregend en tijdens onze vakantie heeft het meerdere malen geregend. Gelukkig het meeste in de nacht maar toch. We zien een groen Tunesië wat dus bijna nooit het geval is. Ook de temperaturen blijven zwaar achter op normaal. Op de uitjes die we hebben gemaakt, ga ik in de volgende blog uitvoerig op in. Hier heb ik me alleen beperkt op mijn eerste indrukken van een nieuw vakantie land. Nou ja, voor mij nieuw dan.