Meestal is er een speciaal onderwerp wat bij mij in het oog springt en waar ik mijn gedachten over laat gaan en waar ik iets over schrijf. Nu ga ik terug in de gebeurtenissen van afgelopen week maar ik ervaar een vreemd soort leegte.

Niet dat er niets is gebeurd. Extinction Rebellion gaat gewoon door met het bezetten van de A12, de lijsttrekkers voor de komende verkiezingen nemen graag plaats aan een van de talkshow tafels en een gek zorgt voor 3 slachtoffers in Rotterdam. Dat laatste was overigens zeer heftig en laat een stad, nee een land, in shock na. Nu is Rotterdam wel wat gewend. Daar worden dagelijks bommen en vuurwerk geplaatst in het kader van drugsoorlogen en niemand die er nog wakker van ligt. Behalve dan diegenen die vuurwerk door hun brievenbus hebben gehad. Triest maar wel waar. Door het gedonder in Rotterdam mis je nog bijna dat Trump in New York een veroordeling aan de broek heeft.

Niet dat er geen heftige dingen zijn gebeurd maar het is de alledaagse misdaad en geweld die voorbij komen. Meestal komen zulke vreselijke geweldsdelicten in Amerika voor maar nu was het voor de afwisseling dichtbij. Men kan zich niet wapenen voor dit soort ellende. Dat blijkt maar weer. Ik vind het super knap dat de dader in Rotterdam vrij snel door de politie is aangehouden. De speciale eenheden hebben goed werk geleverd. Een schietpartij in een overvol ziekenhuis is niet niks.

Ook op mondiaal niveau was de berichtgeving sober. Het lijkt wel de grote stilte voor de storm. Om de zoveel jaar komt de Armeense bevolking van Nagorno Karabach in het nieuws. Er is weer sprake van een exodus omdat de enclave ophoudt te bestaan. Waarom altijd de Armenen? Er leven inmiddels meer Armenen over de hele wereld dan in Armenië zelf. Omdat dit soort berichten om de paar jaar spelen lijkt het wel alsof de wereld hier echt niet meer over wakker ligt. Het is triest.

Op sportief gebied valt er gelukkig alleen te melden dat wat kopstukken bij Ajax zijn gesneuveld en dat de natie weer opgelucht kan ademhalen. De rotte appels zijn uit het mandje verwijderd en de club kan zijn wonden likken. Hopelijk hebben ze hun lesje geleerd en kunnen ze de rest van het seizoen proberen uit hun middenklasse positie de weg omhoog te vinden. Maar gezien de middelmatige kwaliteit van de spelers wordt dat nog een lastige.

Eindelijk kregen we deze week Frans Timmermans weer eens te zien in een interview. Hij is lijstrekker voor PvdA/Groen Links en verkondigt graag de nieuwe premier te worden. Wat moet je daar nu mee? Hij is van een club die ik niet de mijne mag noemen maar toegegeven: hij is wel de man met de meeste ervaring. Als ik naar het overige spelersveld kijk dan zie ik een aantal talentvolle nieuwelingen maar voor mij zijn het vooralsnog lichtgewichten die zich nog moeten bewijzen. Het is voor mij totaal onbegrijpelijk dat Caroline van der Plas een addergebroed als Mona Keijzer de partij binnenhaalt. Onervarenheid los je toch zo niet op? Ik moet er toch niet aan denken dat mevrouw Keijzer de nieuwe premier wordt. Dan is echt de tijd rijp voor emigratie. Er mag bij mij wel worden ingezet op hoe snel er herrie in deze tent komt. Voor of na de verkiezingen? Ik durf er wel een gokje op te wagen.

Het is weer een verkiezingscampagne zoals altijd. Grote beloften waar weinig van terecht komt. Er zal wel weer een ellenlange formatie zijn en als we vandaag over een jaar een andere regering hebben dan mogen we in onze handjes knijpen. Eer dat de bewindslieden op stoom zijn is er weer een half jaar voorbij. Veranderingen gaan langzaam maar in dit land gaat alles extreem langzaam. Als je er goed over nadenkt wordt Nederland eigenlijk geregeerd door ambtenaren achter de schermen. De minister kan wel iets roepen maar daarmee verandert de tanker nog niet van koers. Kijk maar naar de toeslagenaffaire, die is bij lange na nog niet opgelost en zijn nog verschillende jaren mee gemoeid. Om maar te zwijgen van het gelazer in Groningen. Zou ik het nog meemaken dat die shit is opgeruimd?

Eigenlijk alles wat deze week is gebeurd, was niet de eerste keer en zal ook niet de laatste keer zijn. Leuk of niet leuk, de meeste dingen blijven zich herhalen. Misdaad, sport, politiek, het is allemaal een herhaling van gebeurtenissen. Sommige dingen veranderen nooit.