Als je me naar het belangrijkste nieuws van deze week vraagt dan is dat zeker niet het enorme theater spektakel dat woensdag en donderdag in de Tweede Kamer werd gegeven. Het was zo voorspelbaar. PVV moet zo nodig het zwaarste immigratiebeleid gaan voeren en zal dit koste wat het koste doorvoeren. Mevrouw Faber stapelt fout op fout en gaat tegen alle aanbevelingen in, met maar één doel voor ogen, proberen haar noodwet er door te krijgen. Van onze nieuwe premier kregen we maar een ding te horen: er is nog niets beslist. Dat heeft hij tot in den treure herhaald. Ik vind het doorgaans vrij amusant onze volksvertegenwoordigers te zien bekvechten maar hier was ik het al heel snel zat. Het was een herhaling van zetten. Iedereen raakt met Geertje verbaal slaags. Dit keer was het onze Frans die laat op de avond nog een vermakelijke aanvaring had. Hoe lang moeten we dit als burgers nog pikken?
De burger heeft weinig in te brengen, dat was overigens al lang duidelijk. Maar Geert Wilders wordt beloond middels stemmen. Er is toch zo’n kwart van Nederland die zijn taal prachtig vindt. Precies dat gedeelte van Nederland die het woord fatsoen niet meer kent. Maar ik val in herhaling
Waar mijn mond deze week echt van openviel is de actie die in Libanon allerlei piepers en walkietalkies deed ontploffen. Het heeft de hele wereld versteld doen staan. Als je dit in een film zou zien roep je “echt Hollywood”. Maar nee, het was een geniale zet van Israël tegen Hezbollah leden. Misschien is het woord geniaal niet helemaal op zijn plaats maar ik kan even niets beters bedenken. Niet dat ik zo’n fan ben van Israël maar je moet het hun inlichtingendiensten nageven: ze zijn bijzonder creatief in het bedenken van methodes om hun vijand uit te schakelen.
Ook wij Nederlanders krijgen iedere eerste maandag van de maand een NL alert gestuurd. Bedoeld om in crisismomenten een boodschap, hoe te handelen, te ontvangen. Stel je voor dat je zo’n bericht krijgt en je kijkt wat de boodschap is en je telefoon ontploft in je hand. Een uurtje later steekt de vijand de grens over. Een heel naar scenario maar niet meer onmogelijk. Oorlogsvoering gaat er in de toekomst heel anders uitzien, aan dat idee moeten we maar wennen. De actie van de Mossad deze week gaat de geschiedenisboeken in als de eerste in zijn soort.
Inmiddels is er al het nodige over geschreven en ik zie dat men enorm nieuwsgierig is hoe dit heeft kunnen lukken want het is beslist een actie die jarenlange voorbereiding vraagt. Bovendien, hoe is het gelukt om af te stappen van de smartphone en terug te grijpen op verouderde technologie als een pieper en walkietalkies? Een gsm is blijkbaar makkelijk te traceren en te onderscheppen. Dit moet toch voor drugsdealers en ander louche volk een eyeopener zijn. Ga terug naar de ouderwetse pieper en je bent niet meer te traceren voor de opsporingsautoriteiten. Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer mogelijkheden ik zie.
De spanningen in het Midden Oosten nemen alleen maar toe en vroeg of laat gaat dat escaleren. De vraag is alleen of het conflict dan tot die regio blijft beperkt of dat het Westen erbij wordt betrokken? Elke vorm van conflict leidt tot een nieuwe stroom vluchtelingen naar West Europa. Hier wordt er hard gewerkt de grenzen te sluiten voor asielzoekers. Deze week is Duitsland begonnen met zijn grenscontroles. Ik lach me een kriek. Je kunt echt niet meer met goed fatsoen vuurwerk smokkelen. De kans dat je kofferbak open moet is toch echt significant toegenomen. Er schijnt bovendien een enorm prijsverschil te zijn voor een pakje Van Nelle zware shag. Ondergetekende gaat ook graag in Duitse drogisterijen en supermarkten shoppen maar dit valt nog ruim onder de toegestane hoeveelheden van de douane. Nee, er worden buiten asielzoekers heel interessante vondsten gedaan. Ik lach me een bult bij ieder nieuw bericht dat ik tegenkom.
Duitsland doet er lang niet zo spastisch over. Ze voeren zo’n maatregel gewoon in voor 6 maanden. Hier in Nederland moet er zolang over worden gesoebat totdat het al lang niet meer actueel is. Hier vecht het parlement zich de tent uit en komen we tot geen enkele besluitvorming. Allemaal blaffende keffertjes en niemand die de leiding neemt. Ik was geneigd Dick Schoof het voordeel van de twijfel te geven maar ik ben bang dat hij niet het verschil gaat maken. Hoewel hij niet onsympathiek oogt mist hij een achterban. Alle ministers in het kabinet zijn lid van een partij en hebben een achterban die hen door dik maar vooral door dun, steunt. Arme Dicky, die staat er verdomd alleen voor. Op de tweede dag van de Algemene Beschouwingen zag ik hem, dodelijk vermoeid en met dikke wallen onder de ogen, de Kamer te woord staan. Ik geloof best dat de man de beste bedoelingen heeft maar hij wordt vermalen tussen de vier coalitie partners. Het is duidelijk dat de sfeer tussen hen uitermate slecht is en steeds vaker hoor ik mensen elkaar uitdagen: “hoelang gaat het nog duren?”. Hoe erg ik dit extreem rechts kabinet haat, ik wil dat dit land weer wordt bestuurd. Dat er huizen worden gebouwd, dat jonge gezinnen weer een start kunnen maken, dat boeren weten waar ze aan toe zijn, dat mensen een bestaanszekerheid hebben. Een vallend kabinet is niet wat we nu moeten hebben. Het zet ons weer een jaar in de wacht zonder dat iets gebeurt. Goddank worden onze ministeries geleid door top ambtenaren die achter de schermen door regeren ongeacht de show die in de Tweede Kamer wordt opgevoerd. Maar ze moeten wel sturing hebben en die is al meer als een jaar zoek.
