Ondanks een mooie zomer heb ik me suf ge-netflixed. Met een pootje omhoog is er veel tijd te overbruggen en de keuze is reuze. Ik ben geen fan van fantasy, horror of actiefilms dus dan valt er een heleboel af. Maar niet geklaagd er blijft genoeg over.
Gelukkig heb ik regelmatig dingen aan “mijn lijst” toegevoegd en als je even de moeite neemt om te kijken wat er nieuw is kom ik nog een hoop tegen. Al een tijdje staat de docu over Wham op mijn lijstje. Om maar meteen te spoilen: het is een aanrader. Ik ben natuurlijk een kind van de eighties. Vreemd genoeg vond ik toen Wham wel aardig maar ook weer niet zo dat ik concerten bezocht of cd’s aanschafte. Omdat ik de biografie van George Michael heb gelezen ben ik bekend met veel feiten maar het beeldmateriaal sleept me meteen mee. Eigenlijk is mijn eerste gedachte: “wat waren ze toch goed, waarom is me dat toen niet al opgevallen?” Nu waren de eighties wel een enorme omslag in de popmuziek en was de concurrentie enorm. Terugkijkend zie je dat ze zeer getalenteerd waren. Iets wat ik vandaag de dag bijna niet meer zie maar het muzikale landschap is ook fundamenteel gewijzigd. De versnippering is zo groot dat je daardoor heel veel talent mist.
Eenmaal in de muziek docu’s pak ik die van de club van 27 meteen mee. Het betreft de legendarische groep musici die niet ouder als 27 jaar zijn geworden. Om beurten komen Jimi Hendrix, Janis Joplin, Brian Jones, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse voorbij. Eigenlijk is overal het verhaal hetzelfde. Het zijn allemaal zeer getalenteerde mensen die relatief snel succes krijgen maar onder gaan en drank en drugs en sterven met 27 jaar. Het idee van deze muziekdocumentaire is prima maar het verhaal is mij te dun. Ik hoor geen nieuwe feiten over wat ik al wist maar misschien is deze docu voor een jongere generatie wel interessant. Zij hebben misschien op de radio iemand horen vertellen over de beroemde club van 27 en willen er meer over weten. Door deze bril bekeken is het misschien een aanrader maar ik persoonlijk vond hem een beetje mager.
Ineens dook de miniserie Bardot voor me op. De beste Brigitte is van de generatie van mijn moeder en was voor haar generatie hèt sekssymbool van de jaren zestig. Zo’n beetje de Franse tegenhanger van Marilyn Monroe. Persoonlijk vond ik Marilyn altijd iets meer klasse uitstralen maar dat terzijde. Als er iets over Marilyn valt te kijken dan ben ik erbij dus ook nu werd mijn nieuwsgierigheid getriggerd en besloot ik te kijken. Omdat ik minder feiten over Brigitte Bardot ben was het deels interessant. Nooit geweten dat ze al zo jong met Roger Vadim is getrouwd en ook haar jarenlange danslessen waren me onbekend. Maar wat moet een mens nou iets zinnigs vinden van deze miniserie? Na de tweede aflevering merkte ik dat mijn aandacht verslapte. Mademoiselle Bardot begon in herhaling te vallen; een scheiding, weer een nieuwe liefde, een scheiding en alweer een nieuwe kerel. En ga zo maar door. Ja als je een leven verfilmd van een actrice die veel mannen aan de haak slaat dan krijg je dat. Een beetje zoals Liz Taylor die het tot wel acht huwelijken bracht.
Gelukkig laat de serie ook zien dan Brigitte niet alleen maar een labiel typje was en dat ze zeer zeker een eigen wil had en die duidelijk kenbaar maakte. Interessant is het rechts conservatieve milieu waar ze in opgroeit en waar ze zich uiteindelijk helemaal in terugtrekt. Al met al krijgt de serie een zesje van mij toebedeeld. Wat wel aardig aan de serie is, is de impressie van Frankrijk eind jaren vijftig, begin jaren zestig. St. Tropez, de filmscene destijds, de eerste deux chevautjes en natuurlijk de Franse mode die toen de toon in Europa aangaf. Deze beelden geven een leuke indruk maar het verhaal is verder mager. Het geeft overigens alleen een beeld van de beginjaren van haar carrière.
Onder het motto wat ga ik nu alweer kijken kwam ik terecht bij Who Is Erin Carter? Het beloofde heel spannend te worden maar na een paar afleveringen was de heldin Erin Carter alleen nog maar aan het vechten. De voormalige crimineel probeert in Barcelona met haar dochter een normaal leven te leiden als invalkracht op een school. Ik kan alleen maar adviseren: begin er maar niet aan. Na drie afleveringen heb je wel door dat onze hoofdrolspeelster na voor de zoveelste keer in elkaar getrapt te zijn, binnen een uurtje van alle kwetsuren is genezen en weer een paar kerels overhoop schiet. Ik ben niet voor actiefilms geschapen. Van tijd tot tijd probeer ik het weer en dan ben ik een veel te kritische kijker. Ik moet er af ten toe naar kijken om alweer te concluderen dat ik niets met dit genre heb.
Netflix en de overige streamingsdiensten zijn toch echt een aanwinst als je niet veroordeeld wilt zijn tot het reguliere televisie aanbod. Hetzelfde geldt voor Spotify. Hoe heerlijk is het dat je makkelijk je eigen genres kunt opzoeken en bovendien kunt grasduinen en nieuwe dingen kunt ontdekken. Maar blijf kritisch, uiteindelijk zijn echte pareltjes zeldzaam.
