De afgelopen dagen liep ik rond en probeerde te bedenken wat het onderwerp van mijn nieuwe column zou worden. Er speelden zoveel verschillende dingen dat ik me niet op een onderwerp kon vastleggen.
Afgelopen zondag weigerde Douwe Bob een optreden voor Joodse kinderen omdat er politieke affiches zouden hangen en hij vooraf bedongen had dat dit niet zou gebeuren. Nog dezelfde avond zat hij bijna jankend bij Renze aan tafel omdat Dilan Yeşilgöz hem op X stevig van repliek had gediend. De rel was weer geboren. Het is exemplarisch voor wat hier in Nederland allemaal speelt. De Haagse politiek is heel snel met het innemen van een standpunt. Nog voordat alle feiten op tafel liggen hebben ze al een vet commentaar getweet. Het was niet bepaald handig van onze VVD coryfee. Er volgden nog was halfslachtige tweetjes van haar maar later in de week volgde een vrij uitgebreid filmpje waarin ze dan toch schoorvoetend toegaf dat ze niet bepaald handig bezig was geweest. Maar ja, wat wil je, het stemmen werving is al een paar weken geleden begonnen. En, aanval is de beste verdediging moet ze hebben gedacht. Typisch een gevalletje van sign of the times. Vooral hard roeptoeteren en de rest komt wel. Nog maar een paar jaren geleden was het alleen Geert Wilders die zich van dit soort praktijken bediende maar tegenwoordig is het bijna normaal. Wat een devaluatie van de parlementaire etiquette. Gelukkig voelen meer mensen dat het zo niet werkt.
Een ander dieptepunt deze week was de wijze hoe men de nieuwe asielwetten er door heeft gekregen. Omdat een aantal parlementariërs niet aanwezig was is aan de wet toegevoegd dat iemand die een illegale asielzoeker helpt zelf een misdrijf begaat. Nou gezellig voor de mensen van het Leger des Heils of voor artsen die iemand behandelen. De lijst is lang en nu al wordt aangegeven dat dit niet te handhaven is. We maken dus een wet maar we handelen er niet naar. Een wet louter voor de Bühne om aan de kiezer duidelijk te maken dat we de strengste asielwetten van heel Europa hebben. Bij zoiets sla ik mijn ogen ten hemel en vraag me af in welke bananen republiek we nu eigenlijk leven?
Deze week had ik ook weer eens het genoegen om per auto naar Randstad te rijden. Mijn hele leven kom ik zo nu en dan in Randstad en ik geef duidelijk de voorkeur aan de auto omdat twee retourtjes met de trein voor mij niet op te brengen zijn. Zo denken blijkbaar meer burgers want waar file kan staan, staat er ook file. Heel griezelig als je bedenkt dat er tegenwoordig ook nog eens heel veel mensen van thuis werken. Stel je voor dat die ook nog onderweg zijn. Nederland is totaal dichtgeslibd op de snelwegen. Natuurlijk had dit niemand kunnen voorzien want in plannen is onze politiek niet zo sterk. Net zoals het stroomnet volkomen overbelast is omdat niemand zag aankomen dat Nederland massaal aan de zonnepanelen zou gaan. Daarom gooien we het maar over een andere boeg en laten we die idioten met zonnepanelen terug leverkosten betalen. Je moet toch wat. Maar terug naar ons totaal overbelaste wegennet. Dat het ook anders kan heb ik onlangs zelf kunnen waarnemen op een roadtrip naar Zuid Spanje. Van en naar Zuid Europa rijden was een waar genoegen en het woord file is in 5100 kilometer niet gevallen. Tja, natuurlijk komt half Europa door Nederland om in Rotterdam of Antwerpen te komen maar daar kan onze infrastructuur op worden aangepast. In het buitenland worden de wegen betaald door de gebruiker. Maar hier is dat een vies woord: tol. Ik ben groot voorstander om alle buitenlanders te laten betalen voor het Nederlandse wegennet. Zwitserland doet het al jaren met groot succes. Ook Frankrijk, Italië, Spanje en Portugal laten de gebruiker betalen voor de nieuwste snelwegen. Daar heb je de keuze of je een oudere tolvrije weg wil rijden of een nieuwe tol-plichtige route. Om een lang verhaal kort te houden: het kan zoveel beter qua wegennet.
Als bewoner van de Zuidelijkste provincie hebben we zeer weinig keuze als we naar het Westen willen. Of de flessenhals die A2 heet of de belachelijk dure NS. In beide gevallen betalen we de hoofdprijs. Ja, er zijn plannen om de A2 te verbreden maar elke vleermuis die een scheet laat veroorzaakt vertraging. Ik denk dat het zeer realistisch is om mezelf af te vragen of ik die verbreding van de A2 in mijn leven nog zal meemaken. In Limburg leven heeft gelukkig ook zo zijn voordelen. Ik kan gelukkig nog even de grens naar België oversteken. Daar tank ik gemiddeld zo’n 40 cent per liter goedkoper als in het eigen dorp. Voor weer andere boodschappen weet ik precies waar ik in Duitsland terecht kan. Dat zal er wel voor zorgen dat ik me meer Europeaan als Nederlander voel. Tja, waarschijnlijk ben ik hier niet alleen in. Zo vervreemd Den Haag zijn eigen burgers. Nu er weer eens verkiezingen gepland zijn worden ons weer de sterren van de hemel beloofd. Het gaat mij om de resultaten op de lange termijn en niet om snelle, populaire beloften op de korte termijn. Ik hoop echt dat de man met de oneliners op zijn falende beleid wordt afgerekend. Maar hopen is iets anders als weten. Het is en blijft een rommeltje.
