Steeds vaker hoor je dat mensen op allerlei fronten een kort lontje hebben. In de sport, zo hoorde ik vandaag op de radio, zijn er significant meer incidenten als voor Corona. Mensen die blijkbaar een rode waas voor ogen krijgen en door het lint gaan. Maar niet alleen in sport. Vandaag was er een gijzeling in Ede, of all places. Nu hoor je steeds vaker dat mensen uit pure frustratie de meest gekke dingen uithalen. Kortom er is geen rek meer in het uiten van emoties en men staat meteen op scherp.
Wat is toch de oorzaak van dit gedrag? De nieuwe hufterigheid is al een tijdje de norm. Deze week was onze Tweede Kamer weer een voorbeeld van hoe het nu niet hoort te gaan. Jesse Klaver vraag Thierry Baudet om inzage in zijn administratie van zijn partij. Aanleiding is het gegeven dat politici in Nederland door Moskou worden betaald om de publieke opinie te beïnvloeden. Dat meneer Baudet een fan van Poetin is, is bepaald geen geheim en leek mij de vraag meer dan terecht. Baudet meende ermee te moeten dreigen om Klaver “voor de bek te slaan”. Tja, dat is dan een Nederlands parlementslid. Elk commentaar lijkt me verder overbodig.
Maar ook op kleinere schaal zijn er mensen die er zeer goed bij gedijen om de boel op scherp te zetten en altijd en eeuwig polariserend optreden. Persoonlijk probeer ik dit soort sujetten uit de weg te gaan. Ik wil het niet weten en er een grote boog omheen maken lukt helaas niet altijd. Dan moet ik bekennen dat ik mijn bloeddruk voel stijgen en zin krijg om ongenadig uit te halen. Tot nu toe heeft mijn verstand nog steeds de overhand en probeer ik mijn kaken stijf op elkaar te houden. Mijn mening ventileer ik op deze plaats wel. Maar ik ervaar wel een verschil met nu en een aantal jaren geleden. Het is tegenwoordig volslagen normaal om elke kwestie tot het maximum door te drijven. Een heel duidelijk voorbeeld is hoe onze volksvertegenwoordiging ermee om gaat. Mensen zullen en moeten, koste wat het koste, hun gelijk behalen. Het is akelig om te zien dat er amper nog naar een dialoog wordt gezocht.
Een compromis wordt waarschijnlijk als nederlaag ervaren en niet meer als overwinning dat je er samen uit bent gekomen. Het denken is in ieder geval fundamenteel veranderd. Ik blijf moeite houden met de woke gemeenschap die zich telkens als beste jongetje/meisje van de klas presenteren en daarmee de anderen het bloed onder de nagels vandaan halen. Stiekem vraag ik me af of dit een bijwerking van het coronavaccin is. Aangezien ik inmiddels al vijf keer gevaccineerd ben voel ik mijn tolerantiegraad helaas ook dalen en raakt mijn geduld op.
We blijven oeverloos over belangrijke onderwerpen zwetsen zonder dat er ook maar iets veranderd. Neem nou alle belangrijke kwesties waarmee Nederland heeft te kampen. Het kabinet is bijna een jaar geleden gevallen en sindsdien staat zo’n beetje alles op stop. We hebben bijna vijf maanden geleden verkiezingen gehad en de formatiebesprekingen schieten amper op. Eindeloos geouwehoer en elkaar maar de vliegen blijven afvangen. Wie legt Geert Wilders een twitter verbod op? Niemand dus, en daarmee blijft alles bij het oude. Het is maar de vraag wanneer zijn geduld op is en hij zijn ware ik weer is. Ondertussen blijven belangrijke kwesties als energietransitie, woningnood, CO2 crisis en noem het maar op, liggen. Voor mij krijgen alle vier partijen aan de formatietafel nu al een gele kaart wegens tijdrekken.
Op micro niveau ben ik geconfronteerd met een dispuut over het gebruik van glyfosaat. Een kwestie die al ruim een half jaar speelt. Een aantal maanden geleden heeft de kwestie tot een knetterende ruzie geleid. Ondanks dat een ruime meerderheid voor het gebruik ervan stemde heeft de woke gemeenschap de boel gegijzeld. Een situatie waarbij niemand iets durft te doen om verdere escalatie te voorkomen. Ondertussen tiert het onkruid welig en zijn er hoge kosten nodig om de boel weer in het gareel te krijgen. Het is om er een maagzweer van te krijgen. Het liefst zou ik onder een steen kruipen en er de komende maanden niet meer onder vandaan komen. Wanneer zijn die bijwerkingen verdwenen? Soms is de wereld echt niet leuk meer.
