Het kostte wat overwinning voordat ik deze datum in mijn agenda zette. Een vriendin haalde me over om mee te gaan naar de tribute band Dutch Eagles. Inmiddels zijn er heel veel coverbands met wisselend succes en ik heb in het verleden er niet altijd prettige ervaringen mee gehad. Maar goed, een mens moet een open mind houden en zo ging ik gisteren naar het optreden.
Het allereerste wat me opviel was de leeftijd van het publiek. Een zee van grijze en witte koppies in een voor hun leeftijd hippe outfit gestoken. “Hemeltje ik ben een van de jongsten “, flitste het door mijn hoofd. Vervolgens ga je meteen aan het rekenen. De meest bekende plaat van de Eagles, Hotel California, is uit 1976 en toen was ik een verlegen puber van vijftien. Het is dus niet zo raar dat de gemiddelde bezoeker in de zeventig is. Klanken uit een ver verleden. Een kijkje in Wikipedia leert mij dat de Eagles in 1971 zijn opgericht met de bedoeling een vaste begeleidingsband te worden voor Linda Ronstadt. Het kan dus anders lopen en de Eagles werden bekender als het country icoon.
Heel snel heb ik in de gaten dat de Dutch Eagles muzikaal erg goed zijn. Ze staan met z’n zessen zeer goed te spelen en met de ogen dicht hoor je amper het verschil met de echte Eagles. Nu verschilt dat per persoon maar voor mij telt dat zwaar. Iedereen kan een liedje van Queen of Bowie spelen maar als je covert dan moet het voor mij exact zo klinken als het origineel. Hier hoorde ik prachtige gitaren maar dan wil ik de drummer en de toetsenist niet tekort doen. Wat jammer was, was dat de geluidstechnicus de boel niet altijd onder controle had en ondermaats presteerde maar dat even terzijde.
Leuk was dat niet alleen liedjes gespeeld werden van de Eagles maar ook composities van bandleden Glenn Frey, Don Henley en Joe Walsh. Zo werd het nummer “Sailing” gespeeld dat bekend geworden is door Christopher Cross. Terwijl de voorstelling vordert wordt me duidelijk dat ik pakweg 90% van de gespeelde nummers ken en er heel erg van kan genieten. En dat terwijl ik me vooraf geen Eagles fan noemde. Het kan verkeren.
Waar ik nooit zo bij heb stilgestaan is het feit dat de Eagles er eigenlijk een heel repertoire van zeer diverse muziekstijlen op na hielden. Tussen de verschillende nummers vertellen de Dutch Eagles over de verschillende muziekrichtingen en ga je er ineens anders naar luisteren. In hun beginperiode spelen ze voornamelijk, R&B, Country en Blue Grass en dit evalueert langzaam naar Rock. Vertaald naar nummers kennen we Desperado en One of these Nights. Hun hoogtepunt bereiken ze met de LP Hotel California. In de jaren tachtig komen dan The Long Run en Heartache Tonight maar die evenaren niet meer het eerdere succes. Vanaf de eighties werken ze naast de band ook veel solo. Don Henley kennen we van nummers Boys of Summer en The Heat is on.
Het oeuvre is veel groter als gedacht en ik verbaas me hoeveel nummers ik eigenlijk blijk te kennen. Een kind van mijn generatie die zijn klassieken kent want dat zijn de Eagles. Muziek klassiekers uit de vorige eeuw. Deze week werd bekend gemaakt dat de originele Eagles begin juni in het Gelredome zullen optreden in het kader van hun wereldwijde afscheidstournee. Helemaal gek werd ik toen ik hoorde dat de support act Steely Dan zou zijn. Om privé redenen kan ik hier niet bij zijn en daar baal ik enorm van. Persoonlijk vind ik Steely Dan vele malen beter en had een moord gepleegd om hierbij te kunnen zijn. De kans om ze nog te horen spelen is zeer klein want ook de leden van Steely Dan, Walter Becker en Donald Fagen zijn ouder als ik. Ook hier geldt: “Time Waits For No One”.
We moeten het leven nu eenmaal nemen zoals het komt. Vorig jaar dachten we massaal dat Bruce Springsteen voor het laatst in Nederland zou spelen maar The Boss treedt in juni alweer op in Nijmegen. Dit geeft me toch een sprankje hoop om ooit nog Steely Dan live te zien optreden. Het is momenteel erg hip om als dinosaurus in de muziek een uiterst lucratieve afscheidstournee op poten zetten. Een laatste keer cashen en dan met pensioen maar de muziek is voor eeuwig. Ik sluit af met de historische woorden uit Hotel California: “you can checkout anytime you like but you can never leave”.
