Het is al een tijdje heerlijk weer en de festivals gaan lekker. Dit jaar is de 53e editie van Pinkpop en ik mag altijd genieten van de uitzendingen op NPO+ en de samenvattingen. Gisteren werd het weer een latertje toen we de live uitzending van het optreden van Robbie Williams eigenlijk per toeval binnenvielen. Dan krijg je wel waar voor je geld.
Al een paar dagen worden oude optredens getoond om de sfeer er in te brengen. Deels lukt dat maar er zijn ook momenten dat ik blij ben het geheel lekker lui op de bank te kunnen volgen. Ik ben een echte radio tijger en weet meestal niet hoe de betreffende artiesten eruit zien. Dan krijg je toch regelmatig wat afknappers te verwerken. Vannacht nog kreeg ik voor het eerst te zien hoe de gasten van de Black Keys er uitzien. Een dikke duim naar beneden dus. Mannen van middelbare leeftijd, dat is nog helemaal niet zo erg, maar als je met een super verslonst uiterlijk het podium beklimt dan vraag ik me af: waarom? Een douche en een bezoekje bij de kapper moeten er met deze gage toch vanaf kunnen? Sommige viezerikken kun je bijna door de tv heen ruiken.
In de jaren 70 was het super stoer om je haar te laten groeien en jeans te dragen. Bijna alle bands gingen zo gekleed wat gretig door het publiek werd geïmiteerd. Je had nog een enkele glamrocker á la David Bowie maar het gros ging voor de vettige look. Wat waren de jaren 80 een verademing toen de New Wave zijn opkomst had. Deze groep van muzikanten ging dan ook chic gekleed. Denk maar even aan Wham met George Micheal and Andrew Ridgeley. De nieuwe toon qua muziek en kleding was gezet. Gelukkig is het nooit meer zo verslonsd geworden als in de seventies.
In de afgelopen decennia is de kledingkeuze van een band of artiest altijd een handelsmerk geweest. Zolang ze succes hebben staan ze er flitsend bij. Je kunt het leuk vinden of niet maar meestal is het een duidelijke stijl. De hardrockers gaan meestal in zwart leer met een wilde, maar gecultiveerde haardos. De dames is de popmuziek staan vooraan als het om designerkleding gaat. Ik zie Madonna nog met haar korset van Gautier en Tina Turner die stond te swingen op torenhoge stiletto’s. Ach zo zijn er voorbeelden ten over maar een zichzelf respecterende artiest maakt iets van zichzelf.
Zo was er een moment dat ik de band Kensington in een tv programma zag optreden en totaal was geshockt door viezige uiterlijk. Nu zijn ze nooit mijn favoriete band geweest maar ik kon ze wel waarderen. Het bleek een voorbode te zijn van wat ging komen. De frontman kondigde een paar maanden later aan te gaan stoppen bij de band. Hij was niet langer gemotiveerd en dat was hem al eerder aan te zien. Als een muzikant geen aandacht meer voor zijn uiterlijk heeft dan is dat een teken aan de wand.
Het maakt niet uit hoe oud de bandleden zijn, hun motivatie is af te lezen aan hun kleding. Oudere bands als de Rolling Stones of U2 zien er altijd uit om door een ringetje te halen. Het geeft weer hoe ze in hun vel zitten. Ze hoeven niet meer op te treden, ze doen het omdat ze het leuk vinden, omdat ze ras muzikanten zijn. Kledingfabrikanten stellen outfits ter beschikking want het zijn stijliconen.
Maar even terug naar Robbie Williams, de geboren entertainer. Even naar zijn leeftijd googelen laat zien dat de man 49 jaar is en de kunst van het entertainen nog niet is verleerd. Hij werd vergezeld door een prima band en backing vocals. Alleen de danseressen had ie voor mij thuis mogen laten. Beetje oversized ladies met vreemde kleding maar goed, ze horen bij de act. Waar ik van kan genieten is het publiek dat prachtig in beeld werd gebracht. Robbie is 30 jaar in het vak en veel van de dames in het publiek waren van zijn leeftijd. Hondstrouwe fans die al drie decennia hun idool volgen. Heel schattig.
Ook kwamen beelden van de Queens of the Stoneage voorbij. Dat is voor mij echt een band in hun nadagen. De band werd 1996 opgericht in Palm Springs en ook Dave Grohl maakte een tijdje deel uit van deze formatie. De eerlijkheid gebied me erbij te vertellen dat ik de band alleen maar van de radio ken zonder ze ooit gezien te hebben. Voor mij is het een klassiek afknappertje. Vieze oude mannen met een takken herrie luidt de beknopte beschrijving. Voor mij is het alleen nog de vraag wanneer ze hun afscheidstournee aankondigen. Ook hier schuift de camera richting publiek. Je kunt gerust zeggen: zie je de artiest, zie je zijn publiek. Het is een afspiegeling. Ik raak er een beetje geobsedeerd door en bij elke artiest die ik zie bekijk ik het publiek. Maar mijn theorie lijkt op te gaan want als ik naar de Editors kijk zie ik een aanmerkelijk frisser publiek. Nu is Tom Smith toch ook al zo’n 20 jaar bezig maar de man heeft een beduidend energieker voorkomen als die oude rockers.
Gelukkig ga ik zelden naar optredens en eigenlijk wil ik dat ook zo houden. Ik hou enorm van muziek en kan daar heel veel van genieten. Dan wil ik eigenlijk niet worden afgeleid door het uiterlijk van de artiest. Het gaat een stempel drukken die ik helemaal niet wil. Muziek is mooi of niet, het uiterlijk van de artiest kan daar alleen maar afbreuk aan doen. Ik baal als ik muziek leuk vind maar de artiest blijkt zo’n vetklep te zijn. Dat zet zich toch stiekem vast in mijn brein tegen wil en dank.
