Wat bovenaan op mijn to do lijstje staat is de oude Medina van Hammamet. Elk land geeft zijn eigen draai aan wat we ook wel de Kashba noemen. Gewoon een overdekte markt. Ik ben lang geleden in Caïro in zo’n markt geweest. Het was ongelooflijk groot en zonder gids kom je er bijna niet uit. Dat de medina in Hammamet veel en veel kleiner zou zijn was me al zonder meer duidelijk.

We nemen voor weinig geld een taxi die ons ervoor afzet. Terwijl we ervoor staan en ons nog aan het oriënteren zijn worden we al afgesproken door iemand die ons zogenaamd kent van ons hotel. Het is een trucje zo oud als de wereld. Hij probeert ons vertrouwen te winnen en ons mee te lokken. Maar daarmee is wel de toon gezet. Zo vriendelijk als de Tunesiërs in ons hotel zijn, zo opdringerig zijn ze in de medina.  We zijn weer bij de les en lopen de markt op. Het is zoals verwacht een kleurrijk spektakel waar je ogen te kort komt. Ik ben verzot op dit soort dingen en probeer de sfeer met foto’s vast te leggen. Maar het is zo’n markt waar het op dit moment relatief rustig is en waar wij als klassieke, fotograferende toeristen meteen opvallen. Omdat het een islamitisch land is zorg ik ervoor dat ik kleding draag die bedekkend is. Ik ben weliswaar geen jonge schoonheid maar ik heb totaal geen zin in blikken van vieze mannetjes. Natuurlijk lopen er jonge westerse meiden in korte shorts en een topje. “Eigen schuld, dikke bult “, denk ik dan. Niet mijn probleem.

Nu staat Tunesië bekend om zijn prachtige keramiek en ik ben de mark nog niet opgelopen of ik sta al kwijlend voor een grote uitstalling borden en schalen. Ik krijg nog betere zin als ik al had en in mijn hoofd zing ik het liedje van de Clash: rock the Kashba.  Het is duidelijk dat ik geen pokerface heb want de verkoper probeert al de aandacht te trekken. Hij volgt nauwlettend waar mijn ogen zich aan hechten. We zetten de pas erin en proberen niet te veel onze aandacht ergens naar toe te laten gaan. “Madame, good prices” horen we uit elk winkeltje. Nu is deze markt vrij klein en lopen verder we door de smalle straatjes van de oude stad. Alle huizen zijn wit gekalkt en veel hebben een fel blauwe deur. Voor de kleine raampjes zijn overal blauwe hekken tegen ongewenste gasten. Er lopen veel zwerfkatten rond maar ze zien er slecht uit. Als kattengek denk ik onmiddellijk terug aan mijn eigen lieverd die ik thuis heb achter gelaten.

De oude stad is goed onderhouden vergeleken met andere delen van de stad waar we doorheen kwamen gereden. Dat geldt eigenlijk voor alle plaatsen waar toeristen komen in Tunesië realiseer ik me terugdenkend. We fotograferen de prachtig bloeiende bougainville die langs de gevels opklimt in diverse kleuren. We passeren schitterende deuren die het geheel iets geheimzinnigs geven. Een zweem van duizend en een nacht. Dan wordt mijn aandacht getrokken door een hypermoderne scooter met een Zwitsers kenteken. Ik weet even niet wat ik hiervan moet denken. Dan gaan we de hoek om waar we weer winkeltjes ontdekken. Hier zie ik meerdere scooters geparkeerd staan. Ook hier kom ik Franse en Italiaanse kentekens tegen. Het slechte in mij gaat vermoeden dat de scooters hier niet zomaar op bezoek zijn. Maar bewijzen zijn er natuurlijk niet.

Het is duidelijk dat ik van dit uitstapje niet thuiskom zonder te scoren. In een heel smal winkeltje koop ik twee schaaltjes van medium formaat. De verkoper komt aanzetten met nog twee schaaltjes in een klein formaat. Perfect voor olijven of dipsausjes. Veel weerstand biedt ik niet. Op dit soort momenten mis ik ruggengraat. Het spel van afdingen is begonnen. Het hoort erbij en het is een kwestie van assertief zijn. Met een brede grijns op mijn gezicht vervolg ik mijn weg. Weer een tevreden klant.

We besluiten ergens iets te gaan drinken. Dat klinkt vrij eenvoudig maar is het niet. We lopen de medina uit en voor ons is een overdekt terrasje. We scannen het publiek maar dat bestaat uitsluitend uit mannen die met twee of drie aan een tafeltje zitten en de voorbijgangers bespieden. Nog los van het feit dat er geen vrij tafeltje is voel ik me bekeken. We gaan de hoek om waar we een grote cafetaria aantreffen. Een blik naar binnen geeft aan dat hier wel vrouwen zitten en dat het publiek vrij gemêleerd is. Hier kunnen we als toerist zonder problemen terecht.

In ons hotel vernemen we via de interne tamtam dat er nog een winkelcentrum is in Hammamet Zuid. Dit is op Europese leest geschoeid maar blijft toch een typisch Tunesisch gebeuren. Hier zijn de artikelen individueel geprijsd en kun jij bij de kassa bij de uitgang betalen met je betaalpas. Als die het tenminste doet. Het blijft een raadsel waarom de ene pas wel geaccepteerd wordt en de andere niet. (beiden zijn open gezet voor buiten Europa) Winkelen is een andere ervaring als in de meeste Europese bestemmingen. Maar wel leuk.

Opvallend is dat je in Tunesië wordt achtervolgd door nep artikelen. Hiermee bedoel ik voetbal shirtjes, designer merken van de hele wereld en ga zo maar door. De kwaliteit is erbarmelijk en ik vraag me echt af wie dat koopt. Sowieso wordt er ongelooflijk veel kitsch aangeboden. Je moet tussen de rotzooi wel de pareltjes kunnen vinden. Als je van echt leer houdt moet er iets voor je tussen zitten. En als je van aardewerk houdt dan moet je ook je slag kunnen slaan. Ik heb met grote ogen naar de meest prachtige tajines staan kijken. Het probleem is het transport naar huis als je met het vliegtuig bent. Daar heb ik helaas geen oplossing voor gevonden. Maar leren slippers, sloffen of tassen zijn er in alle soorten en maten en de prijzen zijn erg vriendelijk.

Shoppen in Tunesië is leuk, als je tenminste van shoppen houdt. Bovendien hoef je er zelfs niet voor de deur uit. Ga op een ligbedje op het strand liggen en om de 5 minuten komt er een verkoper langs die iets aanbied. Sloffen sigaretten, handdoeken, speelgoed en bedenk maar wat, ze komen ermee leuren. Mijn advies is om van te voren een duidelijke prijs in je hoofd te hebben van wat je wil kopen. Kom je niet tot elkaar, sla je beurt dan over. Geen zin in shoppen: loop dan vooral heel snel door en richt je blik op oneindig.