We zitten voor een heerlijke bak koffie en bespreken samen de afgelopen weken. Germaine zitten aan de keukentafel en laten de luxaflex neer omdat het zonnetje uitbundig in ons gezicht schittert. “Hè wat is dat toch lekker”, zucht ze, “dat koude rot weer die afgelopen weken maakt een mens depressief. Dat kan ik alleen maar beamen. We hebben beiden een gezellig Paasweekend gehad en bespreken iedereen die langs is geweest. “Ik heb heel veel foto’s van die kleine gemaakt”, vertel ik enthousiast, “het is wel wennen aan het dieet waaraan die kleine wordt onderworpen. Net als bij de woke generatie hier, is suiker uit den boze. Niet dat ik voorstander ben om zo’n kind vol te proppen met snoep maar alles mijden hou je volgens mij op termijn niet vol”. “Ach”, gniffelt Germaine, “dat herken ik maar al te goed, maar het is tevergeefse moeite, maar dat heb je niet van mij. Zodra ze naar school gaan en verjaardagsfeestjes hebben bij normale kinderen gaat het beleid op de helling. Maar ze hebben in ieder geval een paar jaartjes gezond geleefd.”
“Tja, dat is zo’n dingetje”, zeg ik, “gezond leven… We willen allemaal oud worden maar als het zo ver is, is het helemaal niet leuk. Ten eerste krijg je hoe dan ook allerlei kwaaltjes en ten tweede erger ik me groen en geel aan het fenomeen leeftijdsdiscriminatie”. Germaine fronst haar wenkbrauwen. “Het punt is dat ik jong ben geweest en altijd het respect voor oudere generaties kreeg in getrechterd. Ik weet hoe het is om jong te zijn maar de jongeren weten op hun beurt niet hoe het is om oud te zijn en behandelen ons soms als halve zolen”. “Daar heb je wel een punt”, zegt Germaine, “maar helaas zijn er ook ouderen die altijd menen dat ze de wijsheid in pacht hebben. Kijk maar naar dat geriatrische geval van een Trump. Heb je trouwens gelezen dat nu ook steeds meer buitenlandse kwaliteits kranten over hem schrijven dat hij serieuze stoornissen heeft. Als hij in een verpleeghuis zou zitten, zou hij platgespoten worden, las ik vanmorgen nog”. “Tja, ik heb al een tijdje geleden geroepen dat hij geestesziek is, maar dat is weer het andere uiterste”, zeg ik met een zucht. “Het zou mooi zijn als op grond daarvan een afzettingsprocedure in gang zou worden gezet. Werkelijk iedere dag is die man weer in het nieuws. Gisteren nog dat hij zo grofgebekt is. Laat psychologen en psychiaters zich maar over deze patiënt buigen. Voor mij is het duidelijk dat hij ontoerekeningsvatbaar is”. “De oppositie begint te groeien, da’s zeker”, zegt Germaine.
“Trouwens, volg jij ook die maanmissie? “, vraagt ze enthousiast. “Jazeker”, zeg ik, “maar ik moet wel weer even aan het idee wennen. Ik herinner me nog goed dat ik de maanlanding in 1969 live heb gevolgd. Mijn vader maakte ons wakker om deze heugelijke reis op tv te bekijken. Eigenlijk is het vreemd dat ze pas zo’n 50 jaar later weer richting maan gaan. En bovendien te bedenken dat onze mobile telefoons tegenwoordig meer rekenkracht en geheugen hebben dan de hele NASA bij elkaar destijds. Dan realiseer je je pas welk huzarenstukje toen is geleverd. Nu gaat gewoon de Nutella mee op reis.” “Ja, die heb ik ook gehoord”, zegt ze giechelend, “een betere reclame kun je niet hebben”.
“Maar ik wil nog even terugkomen op die leeftijdsdiscriminatie die je straks noemde. Hoe ervaar je dit dan?”. “Nou”, zeg ik, “als er heel subtiel wordt gezegd dat je sommige dingen beter aan de jongere generatie kunt overlaten of dat je gewoon binnen werkgroepen buiten spel wordt gelaten omdat ze er maar van uitgaan dat je waarschijnlijk niets te melden hebt. Ik ervaar dat als kwetsend en van een andere vriendin hoor ik soortgelijke geluiden en inmiddels kan ik er nogal fel op reageren. Ik weet ook wel dat ik dat beter niet kan doen en meestal reageer ik niet maar ik kan niet ontkennen dat het steekt”. Germaine rolt met haar ogen en knikt. “Zeer herkenbaar, wij weten hoe het is om jong te zijn maar de jeugd weet niet hoe het is om oud te zijn. We hebben een bak aan levenservaring. Die telt tegenwoordig amper; het gaat of je de nieuwste AI app hebt gedownload en oh wee als je niet snel genoeg reageert binnen de digitale wereld. Nou dan raak je een van mijn frustraties. Ik krijg tegenwoordig zo ongelooflijk de kots van die programma’s als Insta, Facebook en ga zo maar door. Ik scroll meteen door als ik het zoveelste boem-boem-boem filmpje krijg van een of ander debiel festival. Het zelfde als ik weer een foto van een maaltijd zie. Ze nemen nog geeneens de moeite om te vertellen wat je ziet. Je moet er maar van uitgaan dat het lekker is. Hoewel ik geen kinderhater ben kan ik geen kindje meer zien dat voor hoogbegaafd moet doorgaan. Het is allemaal zo ongelooflijk nietszeggend”.
“Nou, als we toch al aan het schelden zijn op God en de hele wereld dan heb je met die laatste opmerking wel een andere frustratie getriggerd”, zeg ik opgewonden. “Het is alsof de kinderen van tegenwoordig 24/7 moeten worden geëntertaind. De jongste generatie is echt niet meer in staat zich zelf bezig te houden. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit door mijn ouders ben bezig gehouden met een spelletje, knutselen of wat dan ook. Wat mijn generatie te weinig heeft gehad heeft deze generatie teveel. Ik neem het al een tijdje waar en het voelt ongelooflijk beklemmend. Wat moet er van een kind worden als het de kans niet krijgt om te leren zichzelf bezig te houden? Dat wordt interessant voer voor psychologen.
“Maar wat vind je van een stukje appeltaart? Liefde gaat nog steeds door de maag en soms moet je je zelf verwennen. Het stemt een mens mild en omdat we toch als oude taarten worden gezien maakt dat stukje taart ook niet meer uit. Onze zwembandjes hebben we hoe dan ook”, zet ik. Germaine knikt met een knipoog. We schenken nog koffie bij en voelen ons door elkaar begrepen.
